Een rondje door de tuin

Het begint allemaal al lekker door te groeien. Het is dan ook groeizaam weer, met al die regen en zon afgewisseld. 
Een rondje door de tuin was voor mij een tocht vol verrassingen, omdat ik deze tuin nog niet zo lang heb en dus ook nog niet zo goed ken.

Natuurlijk zijn er de planten die ik de afgelopen twee maanden (twee maanden, echt, was het zó kort geleden nog winter? Ja, inderdaad, twee maanden terug was ik jarig en toen lag er nog sneeuw, pas tien dagen daarna draaide eindelijk de wind!) heb geplant, en de bollen die ik vorig jaar oktober in de grond heb gezet, maar er staat ook allerlei nieuws dat ik nog niet ken, waarvan ik benieuwd ben wat het wordt en waarnaar ik vol verwachting uitkijk.

Alliums vind ik fantastisch, al was het alleen al omdat ze zo fotogeniek zijn

 "Purple Sensation"

Hier ga ik er beslist nog meer van kopen. Wat een fantastische kleur. Het grappige is dat de tulpen precies dezelfde tint hebben, zonder dat ik ze daar nou speciaal op heb uitgezocht. Ook daar hoop ik er eind van dit jaar nog meer van te kunnen planten.

De bijpassende tulpen

Een fijne verrassing waren de witte akeleien. Ik had het blad al een hele tijd gezien, maar had geen idee welke kleur ze zouden worden. Het bleek wit, fantastisch, want ze staan o.a. in de witte schaduwhoek.

Witte akelei

Ze steken mooi af tegen het groen erachter

Er staan aan de andere kant van het pad nog meer akeleien, die lijken een andere kleur te krijgen. Nog even afwachten.

Het verbaast me hoe enorm snel alles groeit. Al die minieme, vaak kwijnend lijkende plantjes die ik in april bij het tuincentrum kocht, plantjes waarbij ik geregeld dacht: dit zal het wel niet redden, weggegooid geld, die doen het gewoon geweldig.
Helaas nog geen foto's van bloei, daar is het nog te vroeg voor.

David Austen roos "Heritage": op springen!

Rosa "Catharina Zeimet", vol knoppen...

...en luis...

Phlox, uit de oude tuin, doet 't geweldig! Ik kijk zo uit naar de roze bloemen.

Zo waren ze in de oude tuin

Agastache (Dropplant, ruikt naar drop/anijs als je de blaadjes tussen je handen wrijft!

(Noot aan mijn echtgenoot: dit is dus geen brandnetel)

Achillea, gemengde kleur, benieuwd hoe hij wordt.

Overal kom ik maartse viooltjes tegen, volgend jaar zullen ze pas bloeien.

Mijn geheim...

 Mijn geheim: papavers. In het land waar ik woon zijn papavers verboden. Vanwege het feit dat ze hier niet zo ruimhartig met verdovende middelen omgaan als in Nederland: papavers = opium = verboden. Toch heb ik er stiekem een paar gezaaid, die hopelijk niet direct opgemerkt zullen worden tussen de andere bloeiers.

Dit worden de andere bloeiers. Het gemengde bloemenzaad, een perk vol verrassingen dus.

En overal staan grasklokjes tussen, die vind ik zo leuk

Bergenia, schoenlappersplant

Iets dat zich nog moet bewijzen. Geen idee wat het gaat worden.

Dit lijkt wel een pioen!

Een struik met mooie glimmende blaadjes, maar wat is het?

Dit hangt aan de coniferen, het ziet er speels uit

Astilbe. Een onooglijk prutje van twee half uitgedroogde blaadjes toen ik hem kocht, moet je nu eens zien.

Ook overal: vingerhoedskruid, in het tweede jaar, dus deze zomer bloeiend. Wat zullen de hommels blij zijn!

En dit maakt mij blij

Misschien niet helemaal duidelijk wat het is, maar dit is een hortensiaknop. In de meeverhuisde hortensia. Dat was deze hortensia, die maar één keer heeft gebloeid, en daarna wegens een verkeerde standplaats en een zomer in een pot wegens verhuizen nooit meer.

Zo bloeide hij het eerste jaar

En overal weer die grasklokjes

Alchemilla mollis

Hm... de cosmea's laten nog even op zich wachten

Sagina, al in bloei terwijl het nog niet eens in de grond zit

Dit belooft wat

 

De bijna (en nogal laat) bloeiende Japanse sering

Lampionplant.

Agressief en onuitroeibaar als zevenblad, dus maar in een pot geplant.

Twee clematissen

De Comtesse de Bouchaud, een lichtroze, en de Snow Queen, grootbloemig wit met een donker rozerood hart. Ze bloeien iets na elkaar in de zomer/late zomer, dus als het mee zit lange bloei met een stukje overlap. Doen het als een gek, zijn al minstens een halve meter gegroeid.

Gele roos vol knoppen

Flink snoeien heeft goed uitgepakt

Het mag ondertussen bekend zijn dat ik niet erg van gele bloemen houd. Ik vind de dotter in het voorjaar prachtig en ook de forsythia mag blijven, maar de rest van het jaar houd ik 't liever bij mijn paars-lila-roze borders. Maar ja, deze roos... hij stond er al, en hij blijft ook. Ik heb geen idee hoe oud hij is, maar toen we vorig jaar in september de sleutel kregen bloeide hij nog steeds, en de geur... hemels gewoon. Alleen daarom al mag hij blijven. 

De verplaatste buxhaag, vol nieuw blad

Conifeer

Achter in de tuin, achter het bankje, staan wat groenblijvende planten en bomen. Twee sparren op beide hoeken zijn zo majestueus dat het nooit in me op is gekomen ze weg te halen, maar coniferen moeten bij mij flink hun best doen om leuk gevonden te worden. Bovenstaande conifeer is best mooi en groeit mooi dicht en vrij smal, dus die mag wel blijven staan. Ook vanwege het zicht; onze tuin grenst aan die kant aan een open stuk.

De taxus ernaast...

De taxus ernaast vind ik nou niet zo denderend. Best wel kaal, oud en ooit verkeerd gesnoeid. Het mooie is eraf en daarom overweeg ik of weghalen een optie is. Vanwege dezelfde inkijk aan de achterzijde zou er wel weer iets moeten komen dat net zo veel zicht wegneemt.

Nieuwe naalden zijn beige en lijken dor

Dat vind ik een nadeel, de nieuwe naalden zijn beige, net of ze dor zijn. De taxushaag aan de voorkant heeft dat ook, ik vind dat er niet fris uitzien. Nieuwe stukken horen lichtgroen te zijn, net als bij de dennen. De haag aan de voorkant mag (voorlopig) blijven, maar dit struikje gaat misschien toch weg (vrees niet, er komt bij mij altijd iets voor terug in de plaats!)

Dit vind ik wel leuk

Geen idee wat het precies is, een soort dwergspar denk ik, maar heel frisgroen en met een mooie bolronde vorm en kleine, zachte naaldjes. Hij staat daar perfect, achter het bankje, en hij mag beslist blijven. 

Vlier

Een toevallige zaailing denk ik, net als de lijsterbes te danken aan een neergestreken vogel. Ik kijk even wat hij doet, hij moet niet te groot worden, op zich vind ik een vlier wel leuk en de bessen zijn natuurlijk een feest voor de vogels.

Avondzon

De mooie spar

Avondzon

Buddleia (voorgrond, met blauw kaartje), al twee keer zo groot als toen ik 'm kocht

Andere Buddleia, Rode Valeriaan en Kattenstaart, doen het allemaal fantastisch

Over de rhodondendrons/azalea's had ik het al eerder gehad, ze bleken teleurstellend rood. Een armetierig struikje met kromme takken en dikke knoppen dat ernaast stond, stelde me ook voor raadsels. Uiteindelijk bleek het eveneens een azalea-achtige te zijn, maar die kleur! Dacht ik dat ik rode azalea's erg vond...

Het bleek nog erger te kunnen

Als er één kleur is die niet in mijn spectrum voorkomt is het deze wel. Ik heb alle respect voor mensen die wel van warme tinten houden, maar voor mij is het een dikke nee.

Heel blij was ik dus toen ik dit ontdekte:

Een paarse rhodondendron!

Nog blijer was ik toen ik ontdekte dat de rhodondendron onder de appelboom eveneens paars is. Want daar staan ook de tulp en de allium. Kijk, is dit geen prachtig plaatje? Allemaal dezelfde tint! 

Om af te sluiten nog een plaatje waar ik blij van word. Het gaat steeds meer op een echte tuin lijken!

Tuindagje

Vorige week was het opeens heel mooi weer. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat een strakblauwe hemel,nauwelijks wind en een graadje of 24.
Mijn dochter had het geluk dat de hogere klassen een sportdag hadden, daarom had zij vrij en daar hebben we samen met volle teugen van genoten. Al heel vroeg 's morgens waren we buiten, met poezen en al - Poedie los, Pluis nog steeds aan de lijn.

Het normale ochtendritueel: dieren eten geven, eieren rapen, kopje thee, boterham met honing. Mijn dochter met haar Barbies spelend in het gras, ik bladerend door een tuinmagazine - de keus is hier veel ruimer dan in Nederland en ik koop er om de week wel een, tot ik er een vind die leuk genoeg is om mezelf een abonnement cadeau te doen (ook om de taal beter onder de knie te krijgen).
Gisteren las ik deze:

Al lezende (en vooral plaatjes kijkende) bekroop me het gevoel dat ik wel heel erg veel zin had om iets in de tuin te gaan doen. Ik wilde die prachtige dag niet verspillen met alleen maar in de zon zitten. In het magazine kwamen planten voorbij die ik wel op mijn verlanglijst had staan, maar nog niet had gekocht en omdat het nog vroeg was besloot ik dat een ritje naar het tuincentrum wel geoorloofd was.

Van de planten die op mijn lijstje stonden en die ik het dringendst nodig had, Astrantia en Gaura, vond ik alleen Gaura (Prachtkaars/G.lindheimeri) maar daar heb ik wel witte èn roze van gevonden. Roze had ik niet eerder, het was de "Pink Anna"; de witte kocht ik weer voor naast de salvia, dat combineerde zo mooi in mijn oude tuin.

In de oude tuin

Salvia's (de gewone Ostfriesland, die ik toch het mooist vind) had ik al eerder gekocht en die doen het ook goed, ze bloeien al een paar weken. Toch zwichtte ik voor een ander soort Salvia die ik nog niet kende; met grote zachtbehaarde grijsgroene bladeren en, volgens het plaatje, violet-roze bloemen, en hij kan wel 80 centimeter hoog worden. Hij stond niet op mijn lijstje, deze "Turkestanica" variant, maar ik kocht hem toch.

Net zoals de Euphorbia, ook bekend als Wolfsmelk, die ik 's morgens in het tuinblad had zien pronken. Ik houd van kleurige bloemen, maar ik houd ook van subtiele groengele accenten zoals de bloei van de esdoorn

De esdoorn in de oude tuin

 of de bloemen van de Alchemilla

Alchemilla mollis

en ook de nog net niet bloeiende Hydrangea "Annabelle"

Sorry voor die auto op de achtergrond, m'n Annabelles stonden in de voortuin, vandaar.

Te midden van al dat roze, wit en paars vind ik een beetje bezinning wel op zijn plek, vandaar dat de wolfsmelk er ook bij mocht komen van mij.

Een derde plant die niet op mijn lijstje stond en die ik toch heb gekocht, is een fuchsia. Normaliter vallen deze bij mij in dezelfde categorie als coniferen, sansevieria's en begonia's (namelijk de categorie: leuk voor oude vrouwtjes, maar niets voor mij), totdat ik op het aloude Pinterest plaatjes ontdekte van zachtroze, bijna witte fuchsia's, zo teer van kleur dat ze me meteen aanspraken. De bloemvorm vind ik namelijk wel mooi, alleen dat knalhardzuurstokroze vind ik gewoonlijk zo lelijk.

Flink afgeprijsd (waarom? de planten zagen er goed uit!) waren twee Spirea's, een japonica genpei en een nipponica Halward's Silver, de eerste roze, de ander wit, altijd een leuke struik/plant, weinig werk en veel vlinders/bijen/hommels, echt iets voor in mijn tuin dus.
De witte doet bijna een beetje meidoorn-achtig aan, en ik ben zo gek op meidoorns! Helaas kan ik ze nergens vinden, de Craetagus monogyna, de eenstijlige meidoorn met kleine witte bloempjes. Te gewoontjes zeker? De enige die ik ooit bij een tuincentrum ben tegengekomen was de Paul's Scarlet, een rozerode dubbelbloemige, maar die vind ik niet zo heel mooi.

Verder heb ik een geurende Lonicera gekocht (er zijn ook niet-geurende soorten namelijk, die staan alleen maar mooi te wezen), het is de bedoeling dat die ergens in de buurt van het terras komt, of slingerend rond de palen van de veranda - maar die moet eerst nog geverfd worden. Hieronder een schokkende foto van wat een verkeerde kleur verf kan doen met de uitstraling:

Sorry voor de ongezellige rommel, er werd op dat moment hard gewerkt

 Het is de bedoeling dat hij om te beginnen wit wordt, en dat zogenaamd randje van schrootjes wil ik - als we een frees of figuurzaag kunnen vinden die kan doen wat ik in mijn hoofd heb - vervangen door iets heel romantisch dat in Amerika "gingerbread trim" genoemd wordt en in Nederland gewoon "houtsnijwerk".
Als het lukt volgen er uiteraard foto's, lukt het niet dan zal ik niet te beroerd zijn het eerlijk toe te geven.

Ik heb nog even met een bloeiende Wisteria in mijn handen gestaan, maar omdat ik nog niet zeker weet waar ik die zou willen planten, heb ik het toch maar niet gedaan. Hij was prachtig, daar niet van: niet helemaal blauw zoals de standaardversie maar met een zweempje roze erdoorheen. Natuurlijk heb ik niet genoteerd welke cultivar het was...
Ik raad mensen die een blauwe regen willen, aan hem bloeiend te kopen. Wisteria's hebben soms de neiging pas na jaren te gaan bloeien, en dat is dus simpel te voorkomen door hem bloeiend te kopen. Kun je meteen zien of de kleur je bevalt.

In de oude tuin had ik een Wisteria en een Clematis montana door elkaar heen groeien. Hoe dat eruit zag kun je hieronder (en in het kopje van mijn blog) zien, hoe het rook is alleen met superlatieven als "hemels" of "paradijselijk" te omschrijven. Daarom staat deze combinatie weer op het verlanglijstje voor mijn nieuwe tuin.

Overvloed

De Wisteria kon ik niet meenemen, maar de Clematis was zo lief om in het jaar dat wij besloten te verhuizen, de tuin op te sieren met tientallen zaailingen. Een paar ervan hebben de weg naar de tuinen van mijn zussen en ouders gevonden - bij mijn ene zus klommen ze enthousiast de schutting op en bloeiden het jaar erop al. Drie zaailingen zijn meeverhuisd naar onze nieuwe tuin, twee ervan hebben inmiddels een mooi plekje, allebei in de buurt van de (halve) rozenboog.

Samen met de roos New Dawn mag de C. montana daar lekker in gaan groeien, zodat als de tweede uitgebloeid is, de eerste net begint - dit trucje haal ik vaker uit, bijvoorbeeld met de vergeet-mij-nietjes Myosotis en Brunnera (Kaapse v.), die ook na elkaar bloeien met een kleine overlap, om zo lang mogelijk van bloei te genieten.

Brunnera

We waren nog voor de lunch weer thuis, maar na het eten, zo heerlijk in het zonnetje, begon de zin om nog in die warmte in de tuin te gaan spitten langzaam weg te smelten. Toch heb ik doorgezet, en dat viel nog niet mee. Want hoe groot mijn zonnige perk ook is, toch bleek het moeilijk de juiste plekken te vinden voor de juiste planten. Nooit eerder heb ik zo zorgvuldig de kaartjes gelezen waarin hoogte en standplaats vermeld werden. Dan was het nog een hoop gedoe om me de kleur van de nog in knop zittende rozen voor de geest te halen, omdat een zachtroze roos nogal kan vloeken met een te felroze Gaura, om maar wat te noemen, maar uiteindelijk hebben ze toch allemaal een plekje gekregen.

Alle nieuwe aanwinsten

Alleen de Fuchsia en de Pelargoniums (ook wel bekend onder de eigenlijk onjuiste naam "Geranium") heb ik niet in de grond gezet. Ik besloot dat een plek in de volle grond voor de fuchsia een beetje te veel van het goede was en dat hij beter tot zijn recht zou komen in een donkergroen of donkerblauw geglazuurde pot op het terras, maar alle mooie potten bleken in gebruik.

Toen viel mijn oog op een meeverhuisde hortensia die we met pot en al achter in de tuin hebben gezet. Deze kan het vergeten ooit nog in de volle grond te staan. Hij komt uit onze voortuin, waarvan, toen we er destijds net woonden, mijn moeder zo vrolijk opmerkte dat het vol "fluitenkruid" stond.
Helaas was het geen fluitenkruid (de bloemschermen lijken er verraderlijk veel op) maar zevenblad. En tja, er is wat meegekomen met de hortensia, dus geen sprake van dat die in de volle grond komt te staan.
Echter door de goede zorgen was hij al bijna uit die grote donkergroene pot gebarsten waarin we hem vorige zomer hebben gezet, dus heb ik hem overgeplant in een hele grote donkerblauw geglazuurde pot, wat prachtig gaat kleuren bij zijn bloemschermen, en zodoende kreeg de fuchsia een mosgroen geglazuurde pot, wat ook prachtig moet gaan kleuren bij zijn bloemen.

Hortensia

Omdat de pot een beetje leegjes oogde heb ik er fuchsiakleurige (duh) lobelia's omheen geplant.

Eigenlijk zie je de fuchsia helemaal niet

Het is dus die groene tak die schuin naar linksboven wijst. Als je goed kijkt zie je de knoppen eraan hangen. Achter de fuchsia staan nog wat potten, o.a. een pot met de gele viooltjes die ik werkelijk overal vond in de tuin. Ik gooi liever geen bloemen weg, maar geel wil ik niet in mijn perken, dus heb ik ze allemaal verzameld en in een grote bak gezet, heel gezellig, maar ik ben wel heel streng met uitgebloeide bloemetjes eruit knijpen, want ik wil niet dat ze zich weer zo gaan uitzaaien.

Dat was het weer voor deze keer!

Details

Waar anderen zich op de grote lijnen richten, zie ik meestal slechts details. Ik heb erg veel moeite om hoofd- en bijzaken van elkaar te onderscheiden, simpelweg omdat er voor mij nauwelijks verschil bestaat tussen hoofd- of bijzaak. Ik zie alles, en vind alles even belangrijk. Hierdoor had ik altijd de grootste moeite om bijvoorbeeld op school uittreksels van boeken te schrijven; bij mij werden dat meestal uit-reksels...

Om bij mijn tuin te blijven; ik vind de indeling van mijn tuin net zo belangrijk als de keuze voor de juiste planten op de juiste plek. Weken, maanden kan ik zoeken naar precies die éne cultivar van een bepaald ras, omdat 'iets dat erop lijkt' voor mij net zo onoverkomelijk is als een pad dat drie meter te ver naar links ligt.


Het is een van mijn meer twijfelachtiger vaardigheden; mijn opmerkzaamheid. Een vrouw die erop gestudeerd had vertelde mij ooit dat je de mensheid grofweg in merkers en niet-merkers kunt indelen. Ik ben zonder twijfel een merker, want ik merk werkelijk alles op, ook dingen die ik helemaal niet bewust wil opmerken, en dat kan heel vermoeiend zijn. Het is net of mijn hoofd vol hypergevoelige antennes staat die continu de omgeving scannen op de miniemste verandering. 

Handig is het wanneer het juist om details draait, bijvoorbeeld bij het redigeren van teksten, of met behangen. Tot op de millimeter grijpen de patronen van de banen in elkaar.

Mijn dochter is niet altijd blij met mijn opmerkzaamheid. Het lukt haar praktisch nooit om stiekem een snoepje te pakken, een koekje te pikken of 's avonds nog heimelijk wat langer in haar bed te lezen dan toegestaan. Ik hoor een tik, ik zie een kruimel en ik weet al weer hoe laat het is. Soms doet ze het erom, maar dan heb ik allang gezien wat ze van plan is. Gelukkig ben ik geen strenge moeder en vertel ik haar dat ik me nog goed kan herinneren dat ik zelf een kind was, en kinderen doen nu eenmaal zulke dingen. Zolang haar gebit of haar schoolresultaten er niet onder lijden vind ik het prima, een kind moet kind kunnen zijn.

Gisteren ging ze na het eten nog even de tuin in - na een regenachtige dag was het 's avonds eindelijk opgeklaard en scheen de zon zowaar - om na ongeveer dertig seconden met een vies gezicht naar het raam te lopen en te roepen dat er een kakkerlak op de tuinstoel zat. 
Ik moest lachen, want ik begreep wel wat er aan de hand was. Het is tenslotte mei.
Ik zei: kijk eens in de hal, op de kalender, is het zo'n zelfde beest? 

Ze kwam terug met een grote glimlach: ja, precies zo een!
Haar eerste meikever. 
De eerste engerling heb ik vorige maand ook al gevonden, deze werd gelukkig door de kippen hogelijk gewaardeerd. Ik heb nog even getwijfeld of ik de meikever ook aan de kippen zou voeren, maar och, zo'n fotogeniek beestje laat je toch niet door een stel vraatzuchtige dames opeten?

Ik heb 'm wel ergens anders neergezet, want op de tuinstoel waar hij zat scheen even later precies het avondzonnetje, en nadat mijn dochter in bed lag heb ik daar nog even heerlijk een kop thee gedronken.

En om bij de details te blijven: wat detailfoto's van de bloemen in mijn tuin (sorry dat het steeds dezelfde bloemen zijn, ik heb er nu eenmaal nog niet zo heel veel...)

Bosanemoontje in de witte schaduwhoek

Witte Dicentra in de schaduwhoek

Lievevrouwebestro in de schaduwhoek

Epimedium en varen in de schaduwhoek

Tot mijn grote vreugde!

Van bovenstaand plantje kan ik even niet zo snel op de naam komen, het lijkt (of is) Kind-op-moeders schoot, en bloeit in het voorjaar met witte pluimachtige bloemtrosjes, heel schattig. Ik dacht dat ik ze had achtergelaten in mijn oude tuin, maar blijkbaar is er een stukje met de witte Dicentra meegelift, evenals een witte Astilbe. Het witte spul van de foto zal samen met het Lievevrouwenbedstro over een tijdje alle kale aarde van de schaduwhoek bedekt hebben.

Een verrassing waren ook de Akeleien die op de waterput groeien (er ligt blijkbaar een deksel op, dat in de loop der jaren met klimop bedekt is geraakt). Die zijn ook wit! Ik heb er alleen nog geen foto van, omdat er pas eentje helemaal open was en daar kon ik met de camera niet goed bij komen.

Een minder leuk verhaal is dat van "Voordeel van de Twijfel". Het had prachtig blad, werkelijk waar. Maar op foto's die wij vorig jaar bij een bezoek aan deze tuin hadden gemaakt toen de vorige mensen er nog woonden, zag ik een soort hoge vuilwitte pluimen. En ja, het werd inderdaad hoger en hoger, en breder en breder, tot je niet meer over dat leuke paadje onder de boog door kon. Toen het hoger was dan mijn dochter kwamen de knopjes van de pluimen in beeld, terwijl mijn bosanemoontjes, elfenbloemen en Dicentra grof opzij geduwd werden. Sorry, jongen, jou wacht hetzelfde lot als de oude hibiscus die vroeger naast je stond...

Misschien doen de stronken het nog eens dunnetjes over deze zomer, ik ben van plan ze er in het najaar uit te graven, niet nu, nu alles eromheen net een beetje begint te wortelen en te bloeien, veel te kwetsbaar.

Verdere details dan in de tuin!

Mysotis

Ook zo'n welkome verstekeling uit de oude tuin, samen met het Lievevrouwebedstro dat ertussen groeit.

Een ander plantje dat me zonder dat ik het wist een zaailing meegaf voor in de nieuwe tuin, was de Jacobsladder. Ik had spijt als haren op mijn hoofd dat ik die achter had gelaten, ik heb er zelfs over gedroomd. En toen, in april, toen alles begon uit te lopen, ontdekte ik in een van de grote bakken het herkenbare blaadje, en, beter nog, een minitrosje met bloemknopjes.

De nieuwe Jacobsladder heeft een plekje naast de vijver gekregen, net zoals z'n voorganger in het oude huis.

Ik houd van dat tere blauw

V

Verder natuurlijk een heleboel violen, die horen bij mijn tuin zo ongeveer bij het meubilair.

Vrij bijzonder is het gestipte viooltje. Ook een spontane zaailing uit de oude tuin. Ik was destijds heel erg in mijn nopjes met deze viooltjes, en kon niet wachten om deze ontdekking met mijn tuinminnende vriendin te delen. 
Haar reactie: "O, die heb ik ook."
Oké.

Een ander verhaal is dit gebroken hartje. Ik noem het altijd de ouderwetse versie, geen idee of dat zo is, maar omdat mijn oma ze in haar tuin had, associeer ik deze altijd met de goede oude tijd. 

Ik houd van het bescheiden bloempje met zijn zwaar ingesneden blad (niet op de foto, blad op de achtergrond is Vrouwenmantel/Alchemilla), en toen mijn moeder, die samen met mijn vader al dertig jaar of zo in het oude huis van mijn grootouders woont, aanbood om er eentje van de hare (van mijn oma dus!) uit te graven voor mijn nieuwe tuin, was ik daar enorm blij mee.

Hij staat aan de overkant van het pad, tegenover de witte bloemen, omringd door een hortensia, vrouwenmantel en flox, een schaduwrijk plekje waar hij het volgens mij prima naar z'n zin heeft, want er zitten al twee nieuwe takjes aan.

Mijn dochter heeft ook een paar planten uit haar oude tuintje meegenomen. Bij haar "tuintje" moet je je niet te veel voorstellen, het was een strookje van een halve meter dat we van het terras hadden gepikt. Blijvers waren de Dicentra, de roos "Waltz Time" en kaasjeskruid, de rest vulden we op met gezaaide zomerbloeiers, een heel vrolijk hoekje alles bij elkaar maar in geen enkel opzicht te vergelijken met de lap grond die ze nu voor haar tuinhuis heeft. Haar "tuintje" is bijna net zo groot als onze tuin achter het oude huis!

Rosa "Waltz Time"

Haar roos heeft helaas de winter niet overleefd, maar daar zijn inmiddels twee vervangers met dezelfde naam voor aangeschaft. De malva en het gebroken hartje staan geduldig in hun potten te wachten tot ze de volle grond in mogen. 

Mijn dochters Dicentra

Wat er op het moment verder nog bloeit is de schoenlappersplant, ook wel Bergenia genoemd. Ik vind ze middelmatig mooi; het blad vind ik lelijk en de bloemen zijn erg leuk. Ze zijn nog van de vorige eigenaar en ik heb er geen bezwaar tegen dat ze blijven. Hier een foto: 

Nieuw in mijn tuin, want nog niet eerder gehad, zijn de Allium en een aparte dubbele petunia die ze bij het tuincentrum verkochten. De Allium bloeit bijna, wat een prachtige kleur!

Allium

Dubbele petunia

Dat was het weer voor deze keer!