9 november: De eerste sneeuw

Dinsdag werd ik wakker met teleurstellend nieuws over de nieuwgekozen president van de Verenigde Staten (het verontrust mij vooral omdat deze man lak heeft aan milieu en klimaat), maar toen ik de rolluiken optrok, vergat ik al dat wereldnieuws voor korte tijd, want tot mijn verrassing had het die nacht gesneeuwd!

Hier wat onverwacht vroege winterplaatjes. 

Dit verwachtte ik dus echt niet.

Een mand met bollen, daarbovenop plantte ik viooltjes, en daar weer bovenop strooide Moeder Natuur een laagje sneeuw.

Rozen met sneeuw

Clematis "Rouge Cardinal" was net weer uitbundig begonnen met bloeien, maar moest nu het hoofd buigen voor de sneeuw.

Wie heeft ooit zoiets gezien, flox met sneeuw!

Chrysant met sneeuw

Wel erg mooi hoor! En het duurde toch nog tot ver in de middag voor alles weg was.

Rozenspecial: mijn favoriete roos, een anonieme schoonheid

Mijn dochter vroeg laatst: Mama, wat is jouw lievelingsroos?
Er kwamen er onmiddellijk een paar in mij op:

Brother Cadfael, met zijn enorme bloemen,

Wildeve, mijn nieuwste aanwinst

Heritage, die zo ontzettend heeft gebloeid dit jaar

En bedacht toen: Nee, deze zijn stuk voor stuk prachtig, maar mijn échte favoriet is een roos waarvan ik de naam niet ken. Ik herinner me niet eens meer hoe ik eraan gekomen ben. Ik weet dat we haar met de verhuizing meegenomen hebben vanuit onze oude tuin, maar ik kan me zelfs niet meer herinneren waar ze in de oude tuin stond.

Die roos dus, in mijn aantekeningen en mijn computer aangeduid als N.N., nomen nescio.

Waarom het dan toch mijn favoriete roos is?

Door alles. De combinatie van alles.
Haar geur, die zo sterk en intens is, een beetje citrusachtig en zoet tegelijk.
Haar steeds veranderende kleur, de knoppen dieproze, de bloemen uiteindelijk roze, met, afhankelijk van het weer, een vleugje abrikoos, op het eind vervagend naar bijna wit.
Het voortdurend bloeien, van juni tot diep in de herfst, vaak in trosjes tegelijk.
De bloemvorm, die niet onderdoet voor de mooiste Engelse rozen.
En gewoon het feit dat deze schoonheid volkomen anoniem door het leven gaat, maar desalniettemin van mij een niet te missen plek in de tuin heeft gekeken, aan de hoek van een border, langs een veelbelopen pad. Niemand kan haar voorbijgaan zonder even er een kleine reverence naar te maken, een licht nijgen van het hoofd om haar schoonheid te bewonderen en haar zachte parfum te ruiken.

Kijk maar naar de foto's en je zult het begrijpen.

De knoppen dieproze

Dan gaat ze langzaam open...

En komt haar gevulde bloemvorm te voorschijn

Mooi zachtroze

Prachtige bloemvorm

Een vleugje abrikoos in het hart

In bloei, met al een halfopen knop erboven en een hele rits knoppen eronder, want ze bloeit maar door

Bloemvorm in verschillende stadia

Waar andere rozen vol rode vlekken komen te zitten door de regen, heeft mijn prachtige N.N. nergens last van. Regen deert haar niet.

Na een paar dagen zijn alle bloemblaadjes helemaal opengevouwen, en elke dag is ze een beetje lichter roze geworden

Om op het laatst al haar roze te verliezen en bijna wit te worden. Het abrikoos in haar hart vervaagt naar zachtgeel. 

 Mooi hè!

Een rondje fietsen door de omgeving

De weergoden hebben de tegenvallende zomer ruimschoots goedgemaakt met een van de prachtigste nazomers sinds mensenheugenis, en daarom zijn we gisteren, toen het maar liefst 26 graden werd, een eindje gaan fietsen door de omgeving.

We wonen op een prachtige plek en elke keer weer vind ik het ongelooflijk dat er op maar zo'n klein stukje van huis zo veel moois te vinden is.

Geheimzinnige bospaadjes

Het grote ven, met schapen

Bloeiende heide (niet zo veel als ik hoopte)

Een enorme kudde schapen

Nog een ven, wat meer verscholen tussen de bossen

Koolzaadvelden zover het oog reikt. In dit veld stond wit en geel door elkaar, erg mooi!

Stuit je ineens op een half ingestorte schuur, mooi verval.

Je waant je ergens in Engeland of zoiets.

Wij zeggen soms tegen elkaar: wij wonen op vakantie!

Die heerlijke septembermaand

In juli sprak ik de hoopvolle woorden: "Wie weet krijgen we een prachtige nazomer".

Dat het zó prachtig zou worden had natuurlijk niemand kunnen denken. Sneu voor iedereen die eind augustus weer naar school of werk moest, maar fijn voor de tuin.

Mijn tuindagboek. Niet eens genoeg plek op de bladzijde om alle namen van de bloeiende planten op te schrijven!

Al wekenlang dit sweer

Maar wel zulke beesten in je tuin vinden

Heerlijke ochtenden

En prachtig strijklicht

En ook al is de naderende herfst wel merkbaar, aan de vele spinnenwebben, aan de ochtendnevel, de bomen die ondanks de hitte beginnen te verkleuren, de koele ondertoon in de wind, de geur die in de verte aan vochtige bossen en heidevelden doet denken, staat mijn tuin er prachtig bij. Want daar kwam ineens dat stuk zomer dat we nog tegoed hadden en daardoor besloten mijn planten, in plaats van zich voor te bereiden op de winterrust, gewoon voor nóg een ronde te gaan.

Rode Zonnehoed bloeit al sinds juli

En lijkt niet van ophouden te weten. Mooi hè, zo'n roze hoekje. De hortensia kreeg ik van mijn schoonouders.

Deze nieuwe Anemoon staat ook bij dat roze hoekje, Serenade heet deze.

En om dat roze hoekje meteen mooi af te maken, heb ik er de prachtige roos "Berleburg Castle" bij gezet, die ik van mijn zus kreeg.

Dit is Waltztime, een wat moeizame bloeier, maar kijk nu toch eens hoe hij erbij staat! Ik vind de kleur zo mooi.

Dit is Abraham Darby, de stamroos die we eerder dit jaar in de tuin hebben gezet. Met tussenpozen verschijnen er enorme bloemen aan, die soms nogal oranje-achtig beginnen, maar later vervagen naar het prachtigste abrikoosroze.

  

Zelfde bloem, een paar dagen later. Zo vind ik hem mooier!

Marie Curie, ook al zo prachtig abrikooskleurig.

En Desprez à Fleur Jaune, geel in de basis maar met allerlei schakeringen van abrikoos tot roze.

Met mijn nieuwe roos Wildeve ben ik enorm blij. Dit is de kleur waar ik het meest van houd bij rozen. Heel zachtroze, met een tikje abrikoos in het hart, vervagend naar bijna wit.

Een heel verschil met deze felroze roos, maar die staat dan ook in een border met krachtige kleuren, waar hij ontzettend goed tot zijn recht komt. En dat we hem van oma hebben gekregen maakt hem natuurlijk heel dierbaar.

Soms valt het licht helemaal perfect op een roos. Dit is Leonardo da Vinci. De bloemen "verbleken" in de zon, wat een heel apart effect geeft.

Mary Rose blijft ook maar bloeien.

Nog een keer Mary Rose, omdat deze zo prachtig is.

Munstead Wood is zo moeilijk te fotograferen. De kleur lijkt nooit goed. Maar met wat spelen met de instellingen van de camera heb ik de kleur toch eindelijk eens goed kunnen vangen. Fluwelig donkerrood, bijna tegen zwart aan.

Leonardo da Vinci en de felroze roos staan in elkaars buurt. Beide blijven maar bloeien deze maand.

Dit is het naamloze roosje, begint roze en eindigt bijna wit.

En kijk eens wat een beloftes! Ik hoop zo dat het lang genoeg goed weer blijft om al deze knoppen deze nazomer nog te zien uitkomen!

Veronica is aan zijn derde bloei begonnen. Uitgebloeide aren wegknippen loont!

Astrantia "Florence", wit met een zachtroze zweem, komt heel mooi tot zijn recht tussen het blauwe slangenkruid.

Lonicera (kamperfoelie), bessen en bloemen tegelijk, helemaal in de war door het weer.

Erigeron langs het tuinpad, deze schattige kleine bloemen bloeien onafgebroken tot het gaat vriezen en zaaien zich ook nog eens lichtjes uit. Ik kan niet wachten tot alle randjes en hoekjes in mijn tuin ermee gevuld zijn.

Dit schattige lelietje bij de vijver bloeit elk jaar zo'n beetje als laatste, wanneer alles al uitgebloeid is. Dit jaar heeft hij voor het eerst gezelschap van de andere bloeiende planten, want die zijn nog lang niet van plan te stoppen.

De vlinderstruiken mag hun beste tijd dan gehad hebben, dankzij de Verbena bonariensis is er nog heel wat te genieten voor de vlinders. En voor ons, want wat is het toch heerlijk om de hele dag vlinders door de tuin te zien vliegen.

Heeft ooit in de geschiedenis van het tuinieren, deze plant...

tegelijk gebloeid met deze plant? Vingerhoedskruid en Dahlia.

Dit ruikt wel naar de herfst. Wij hebben een late soort, die in september vrucht draagt.

En natuurlijk de sedum, symbool van de nazomertuin.

Maar al met al vind ik mijn tuin er helemaal nog niet herfstig uit zien!

En ook de poesjes genieten dagelijks van het buitenleven.

Terwijl ik dit schrijf (buiten, aan de tuintafel natuurlijk), begint echter de wind op te steken, en vanuit Frankrijk komen wolken onze kant op. Het mooie nazomerweer komt ten einde, maar mensenlief, wat heb ik van die toegift genoten. Misschien nog wel meer dan van de voorstelling zelf.