Eerste paasdag, buiten doorgebracht

Ik geef toe, gisteren was ik óók de hele dag buiten, maar toen was het fris en grotendeels bewolkt, al knapte het 's middags wel op en kreeg de zon veel ruimte. Maar gisteren heb ik hard gewerkt; doordat we anderhalve week met de heg bezig zijn geweest en het daarna een halve week stormde en regende, heb ik al zeker twee weken geen leuke karweitjes in de tuin kunnen doen: scharrelen, hier en daar een onkruidje uittrekken, nieuwe planten in de grond zetten en ondertussen genieten van wat er zoal opkomt.

Maar vandaag is het Pasen en zondag en dan wordt er niet in de tuin gewerkt. Het was nog net zo koud als gisteren maar de zon scheen het grootste deel van de dag en uit de wind was het bijzonder aangenaam.
Met een kop thee, wat chocolade-eitjes en een boek (Zout op mijn huid van Benoîte Groult) was het puur genieten.

En kijk eens wat anderhalve dag zon meteen met de tuin doet!

Gisteren

Vandaag

Vorige week

Vandaag

Dubbele muscari, vind ze zo mooi!

Roze hyacinten

Verplaatste narcis (stond half in de oude heg), nu mooi op kleur naast de forsythia

Roze druifjes in de tuin van mijn dochter, soms vergeet je helemaal dat je bepaalde planten hebt, dus dit was een verrassing!

Aubrieta groeit door de witte druifjes heen (die op het punt van bloeien staan!)

Forsythia staat op springen, een deel is al open

Nog een blauwe hyacint

Blauwe druifjes (Muscari), mijn favoriete lentebollen

Nog meer, de tuin staat er vol mee en ze gaan nu echt hard!

Longkruid (Pulmonaria), paarse Aubrieta en "het witte spul" waarvan ik de naam niet ken. Linksachter is de (helaas kwijnende) Wolfsmelk (Euphorbia) zichtbaar, geen idee waarom die de geest geeft, hij bloeide altijd zo mooi in deze tijd van het jaar.

De zinken teil met hyacinten, nu helemaal in bloei

Het mandje op het tafeltje voor het raam, met Ornithogalum, viooltjes en Muscari. Rozen tegen de muur al in blad!

De Japanse Sering zit vol knoppen

Mijn bijzondere sneeuwklokjes, afgelopen herfst geplant vandaar dat ze nu pas bloeien. Mooi hè!

Mooi cadeau, mooi verhaal.

Zoals ik in m'n vorige blogpost al aanstipte, was ik afgelopen weekend jarig.
Van mijn man kreeg ik een cadeau dat ik ontzettend graag wilde hebben, en waarop ik na al die jaren echt niet meer gerekend had.

Laat me het eerst uitleggen.
Ik spaar al heel lang serviesgoed, en minstens 15 jaar geleden, waarschijnlijk langer, heb ik twee schattige theekopjes gekocht.

Mooi hè

Er was ook een theepotje bij, maar om dat nou allemaal in één keer te kopen vond ik wat aan de prijzige kant, dus ik dacht, dat doe ik wel als ik nog eens in dat winkeltje kom.

Alleen, er kwam geen volgende keer.
Het winkeltje was plotseling weg en in de jaren erna heb ik me suf gezocht naar het bijpassende theepotje, ook op internet. Vergeefs.

Tot mijn grote opwinding echter vond ik ongeveer een maand geleden mijn theepotje, te koop op Ebay, in Amerika. Ik vertelde het natuurlijk onmiddellijk aan mijn man.
Hij aarzelde eerst nog: weet je het zeker, hij is best duur, en nog gebruikt ook, en kijk eens hoeveel verzendkosten erbij komt, als het vanuit Amerika moet komen? En dan nog maar de vraag of het allemaal heel aankomt.

Ik aarzelde en twijfelde, want hij had natuurlijk wel gelijk, maar ja, ik had de kans om dat theepotje te kopen al eens aan mijn neus voorbij laten gaan, en ik wist hoe klein de kans was het nog eens te vinden!
Dus ik logde weer in op Ebay.... en zag met grote diagonale letters SOLD over de foto staan.
Ik kon wel janken... Wat stom om toch weer te twijfelen en te wachten!

Ik vertelde het aan mijn man, die ook teleurgesteld reageerde: Hè, daar had ik nou net vanavond naar willen kijken, het leek me zo leuk voor je verjaardag.

Nou ja, jullie raden misschien al hoe dit verhaal gaat eindigen... Natuurlijk had hij me voor de gek gehouden, want zodra ik het hem had verteld had hij het theepotje besteld. Wat ben ik blij! Eindelijk heb ik mijn setje compleet, en kijk eens wat een prachtige theepot het is!

En lekker groot ook, er gaat anderhalve liter thee in!

Dit schattige melkkannetje en suikerpotje hoorden er ook bij

Dit is een van de kopjes die ik al had

Kijk eens hoe mooi, zelfs de tuit is versierd met bloemranken

Staat dat niet prachtig op mijn theetafeltje!

Tuin vol beloften

Ik vind de lente altijd de mooiste tijd in het jaar, wat de tuin betreft. Dat het momenteel koud is en heel nat, kan me weinig schelen, de tuin is één en al belofte, en dat is zo heerlijk!

Vrijdag hebben mijn man en ik de nieuwe heg geplant. Natuurlijk had ik verkeerd gerekend en hadden we te veel en tegelijk ook te weinig boompjes besteld. Te veel lage (voor de voortuin) en te weinig hoge (voor de zij/achtertuin). Niet zo erg, bomen staan erom bekend dat ze groeien dus dat probleem lost zich vanzelf wel op.

Is dit alles? Mijn hele nieuwe heg? Twee doosjes?

De boompjes zaten heel strak gebundeld, twintig per doos

En de volgende dag kwamen er nog een paar dozen, dus klopte het uiteindelijk toch!

Wel was het hard aanpoten. Twintig meter heg, negentig boompjes, dat betekende evenzoveel keer door mijn knieën gaan en die arme knieën van mij kunnen dat nou niet bepaald hebben. Ook ben ik nog steeds snel moe dus de laatste paar meter heeft mijn man in zijn eentje moeten doen, terwijl ik me duizelig van ellende aan de hark overeind hield.

Elke twintig centimeter een beukje

En hoe het er nu uit ziet! Kaal dus. Ja, gelukkig is weer te zien waar onze tuin ophoudt, maar daar is ook alles mee gezegd. De beukjes zijn nog jong en bladerloos, dus als ik aan de eettafel zit kijk ik nog steeds tot aan het einde van de straat...

Iets anders waar ik nu aan moet wennen is dat onze tuin van twee kanten mooi moet zijn. Omdat de vorige haag zo dicht was, was het niet zo belangrijk hoe mijn bloembedden en planten er van de achterkant uit zagen. Maar nu ligt alles open en bloot in beeld, daar wacht mij dus nog een schone (en welkome) taak.

Ik kan me wel voorstellen dat veel mensen hier nog niet echt iets in zien

Ik denk dat de meeste voorbijgangers bij het aanschouwen van onze tuin niets anders zien dan een rommelige, kale vlakte. Heel anders dan de aangeharkte tuinen met groenblijvers en gemillimeterd gras die hier de norm zijn. Sommige mensen zijn zelfs zo brutaal dit hardop aan ons mede te delen en er hun afschuw over uit te spreken. Dat soort mensen, denk ik dan altijd maar, ontbreekt het aan fantasie.

Want ik zie helemaal geen kale vlakte: je kunt ook proberen te zien wat het gaat worden. Minuscule plantjes, kleine groene puntjes die uit de aarde omhoog steken, prille blaadjes die nog in elkaar gevouwen het lentelicht verwelkomen;  in alles wat je ziet, zie je dan de hele plant, zijn prachtige bloei en hoe schitterend het er over een paar maanden uit zal zien.

Zaterdagmorgen was het tussen alle Maartse buiten door prachtig weer (dat duurde tot een uur of half elf, toen trok het dicht en sindsdien is het niet meer droog geweest) en toen ben ik gauw de tuin in gegaan om wat foto's te maken van al die wondertjes die zich aan het ontvouwen zijn!

Kijk eens hoe roos "A Shropshire Lad" al aan het uitlopen is!

De prille belofte van een nieuwe Alchemilla

De belofte van weer een hele flinke Nepeta

De belofte van oma's Dicentra

De belofte van mijn blauwe Geranium die de winter goed heeft doorstaan

Aubrieta met rechts ernaast de belofte van witte Muscari

Witte en blauwe hyacinten in een zinken teil

Blauwe druifjes, ik vind dit zo'n prachtige kleur blauw!

De belofte van nog meer hyacinten

Deze belofte is reeds uitgekomen, want narcisjes bloeien altijd op mijn verjaardag

Viooltjes in een mooie gietijzeren pot bij het tuinhuis

De belofte van een heleboel lievevrouwebedstro

En van de hoge primula's waarvan ik niet had verwacht dat ze dit jaar weer zouden opkomen

De belofte van een boel tulpen onder de appelboom, ik weet niet meer welke kleuren dus dat wordt een verrassing!

Dat leuke witte spul waarvan ik de naam niet ken, het bloeit altijd heel vroeg in het voorjaar

Een narcis die door zijn heldere kleur een schaduwhoekje opvrolijkt. Ernaast komen nog hyacinten op.

De mooie dubbele blauwe druifjes

Natuurlijk is er nog véél meer en als ik foto's van vorig jaar kijk kan ik gewoon niet geloven hoe snel het in de komende weken kan gaan. Je knippert met je ogen en ineens staat je tuin vol bloemen!
Hoewel het deze week niet zo'n vaart zal lopen met groeien, storm en regen, zelfs natte sneeuw wordt er voorspeld!

De heg is weg

Afgelopen donderdag was het zover.
De uit zijn krachten gegroeide conifeerhaag was ons al sinds we hier woonden een doorn in het oog. Te hoog, te dicht, te breed en vol bruine plekken.
Ik had geen zin in nóg een tuinseizoen met die lelijke achtergrond, dus hebben we de knoop doorgehakt, een boer (met trekker) geregeld en een container besteld.

Een verslag in foto's.

Helemaal in het begin, toen we hier net woonden. Links de te hoge, te dichte en te bruine heg.

Achter de heg stonden ook nog drie hoge coniferen waarvan we er in 2013 al twee weggehaald hebben.

De heg was twee meter breed dus ik had het een en ander weggeknipt voor meer ruimte, natuurlijk was daaronder alles kaal en bruin.

Toen we zeker wisten welke dag de boer zou komen, heb ik wat jonge boompjes uitgegraven die in de zijtuin stonden: een lijsterbes, haagbeuk, esdoorn en twee beukjes, omdat ik bang was dat ze misschien met de coniferen mee getrokken zouden worden, en dat was niet de bedoeling.

Die moesten maar even zolang in een van de nog kale borders liggen.

Daar is de boer met zijn trekker, volgens mij is dit een heuse John Deere!

Hop, met gemak trekt hij de ene na de andere conifeer uit de grond.

Daar ligt al een aardig bergje, en hij is nog maar net begonnen!

Zo zag het er vanuit de tuin uit.

Soms was er wat meer geweld nodig (en soms kwamen zelfs z'n achterwielen los!)

Maar ongelooflijk, een uur later, nog voor de zon onder was, had hij twintig meter haag verwijderd.

De volgende dag een container besteld.

Wat kaal ineens! Weg privacy!

Iedereen kan zo in onze tuin kijken!

Een heleboel verse aarde want na 50 jaar conifeer is de grond wel uitgeput, en toen, als begin van de nieuwe haag, onze eigen twee beukjes op de hoek geplant.

En dit is de reden waarom we ook die derde conifeerboom weg wilden halen: hij hield 's middags veel te veel zonlicht tegen. Er komen zeven loofbomen voor in de plaats.

Mijn man zaagde er alvast wat takken af

En 's middags kwam de buurman met zijn kettingzaag.

En zo zag het er zaterdagmiddag uit. Heel kaal! Ook de coniferen en taxussen uit de voortuin zijn weggehaald.

Nu even een paar dagen geduld tot de nieuwe beukjes binnen zijn!