Laatst
heb ik een van de finishing touches van de nieuwe keuken eindelijk volbracht:
het vouwgordijn voor het keukenraam. Het was een karweitje dat ik al een hele
tijd voor me uitgeschoven had, of beter gezegd; ik was er ooit aan begonnen en
het viel me zó tegen dat ik me er niet toe kon zetten ermee verder te gaan.
Wat kan
er nou moeilijk zijn aan een vouwgordijn, zou je denken. Een rechte lap afzomen
en dat is het. Maar met die rechte lap heb je alleen nog maar stap 1 genomen.
Ik had
een oud vouwgordijn als basis genomen, en dacht, naïef als ik ben in dit soort
dingen, dat het een kwestie was van de stof overzetten op het bestaande
mechaniek.
 |
| Het oude vouwgordijn dat precies de juiste breedte bleek te hebben. |
Had ik
me daar even mooi vergist.
Om te
beginnen moesten er een stuk of acht tunneltjes/gootjes komen van band waar de
latjes doorheen gingen. Dat vergde heel secuur meet- en naaiwerk, want die
tunneltjes moesten natuurlijk precies op gelijke afstand van elkaar zitten en
ook nog eens precies dwars op de lengterichting van de stof. En stof, zoals
iedereen weet, is nooit helemaal recht, en er komen vouwen in, en het rekt een
beetje, enfin, het was nogal wat werk om die stukken band er mooi recht en evenwijdig op te
krijgen.
 |
| Als dit niet precies recht is, hangt je vouwgordijn schots en scheef. |
Toen
was op driekwart ook nog het band op, domweg door een meetfout mijnerzijds, en
kon ik weer niet verder.
Nu weet
u vast nog wel van eerdere naai-avonturen in dit blog dat ik een soort van
haat-liefdeverhouding heb met mijn naaimachine. Of dit aan mijn onkunde ligt of
aan de kwaliteit van mijn naaimachine is nog altijd niet duidelijk, maar stel
je voor dat je net een halve zondagmiddag op je knieën in de woonkamer hebt
gezeten om dat band af te spelden en dat wanneer je dan eindelijk begint te
naaien, de naald of onderdraad voor de zoveelste keer vastloopt (ik ben er
inmiddels achter dat ik het spoeltje er andersom in moet doen, en heb dit met watervaste
stift genoteerd op de naaimachine, opdat ik het nooit meer vergeet!)
En dan
is natuurlijk ook altijd precies op zondagmiddag het garen op, want door al die
fouten jaag je dat er razendsnel doorheen.
Weer
naar de fourniturenwinkel, waar ik nog maar zo kortgeleden was geweest om band te
kopen.
Enfin,
u begint wellicht langzamerhand te begrijpen waarom dit karwei zo lang heeft
geduurd.
 |
| Goed kijken hoe het allemaal bij het origineel zat |
Nadat
de tunnels vastgenaaid waren kon ik de oogjes voor de draden (die het
rolgordijn optrekken) vast gaan zetten. Eigenlijk hadden die meegenaaid moeten
worden in de gootjes, maar omdat ze
uit een oud rolgordijn kwamen zaten er al gaatjes in en was ik bang dat ze
zouden uitscheuren als ik ze meenaaide, dus die er met de hand op gezet. Het
komt toch aan de achterkant.
 |
| Oogjes vastnaaien met de hand |
Hierna
ging het plotseling snel. Latjes overzetten, stof vastzetten aan het mechaniek
en draden door de oogjes halen, en toen ophangen. En kijk eens, wat een
verschil. Ik ben blij en trots en heb mezelf beloofd nóóit meer zelf een vouwgordijn
te maken.
 |
| Trekkoord inspannen |
 |
| Latjes door de tunnels duwen |
 |
| Voor |
 |
| Na. Gezellig hè. |
De stof is dezelfde als die van de gordijnen in de achterkamer, omdat ik ervan houd ruimtes met elkaar te verbinden door herhaling van een element, in dit geval dus de gordijnstof.
