Terugblikken op 2017: deel 3

We blikken terug op tuinjaar 2017 en kijken nu naar mei, wat misschien wel de mooiste maand van het jaar was, mooier nog dan juni.

In mei genieten we van de late tulpen. Dit is Blue Diamond, een naam die me altijd aan Ruud en Riem doet denken. Hebt u nu ook meteen "Ramona" in uw hoofd?

Ik had eind 2015 heel veel tulpen in manden geplant, wat een ontzettend aan te bevelen resultaat op het terras gaf.

Als de bistrostoelen weer naar buiten gaan is de lente echt begonnen. Dan gaan we weer lunchen in het gras.

Het planten van tulpenbollen is een saai en langdurig karwei, maar het is de inspanning zó ontzettend waard.

Deze tulpen hebben een gekarteld randje en heten Louvre en als de avondzon erop staat geven ze bijna licht.

Waar je ook kijkt in de tuin, overal is het mooi

Heerlijk toch, zo'n uitzicht.

De grote border, nog steeds vol met tulpen. Dit is een mengsel van Triumphtulpen, Shirley en Blue Diamond

Zoals bekend houd ik niet van strakke aangeharkte tuinen. Een beetje rommelig maakt het juist gezellig. Gelukkig ontdekte ik die zomer in Engeland dat mijn stijl daar gemeengoed is.

Naar dit hoekje kan ik uren kijken.

Door niet te vaak te maaien hebben wij het gras vol madeliefjes gekregen.

In onze Adirondeckchairs draaien we met de zon mee. Een waarschuwing: deze stoelen zijn erg comfortabel en eruit opstaan is nogal moeilijk, omdat je je voeten wat verder naar voren moet zetten en de zwaartekracht je dan gewoon weer terug de stoel in trekt. En dan denk je: ach wat, weet je, ik blijf ook maar gewoon zitten, ik zat hier eigenlijk prima.

Mei is de maand van de akeleien. Ik heb er ontzettend veel, en haal elk jaar na de bloei minstens de helft weg, en dan staat het het jaar erna gewoon weer zo vol.

Eind mei bloeide het vingerhoedskruid al, en de campanula's, wit en blauw. Ik heb een tijdlang alle blauwe weggehaald zodat alleen de witte overbleven, maar omdat ze tweejarig zijn lukte dat nooit helemaal, en dit jaar dacht ik: ik vind het eigenlijk wel gezellig zo. 

Dat was de maand mei!

Deel 4 verschijnt op 6 december, als de Sint het land weer heeft verlaten en u na het bouwen van de surprises weer tijd heeft om op mijn blog te komen kijken.

Akeleien bij avondlicht

Het is akeleientijd en dat is mooi, want de tulpen zijn weg en de rozen bloeien nog niet, dus deze prachtige bloemen op hun ijle steeltjes kunnen dat gat mooi vullen.

Akeleien zijn de "ballerina's van de tuin" zei een van mijn instagramvriendinnen onlangs, en ik kan haar daar alleen maar gelijk in geven. Hoe elegant ze dansen in de wind bij een klein briesje.

Ik heb dit jaar weer ontzettend veel akeleien, ze mogen van mij hun zaden overal uitstrooien en vaak help ik ze daar nog een beetje bij door op strategische plaatsen zaad te strooien van de allermooiste exemplaren. Zo nu en dan wordt het te gek en dan dun ik ze rigoureus uit, zo houd ik ze in de hand.

Nou heb ik in het verleden al vaak over akeleien gepost en omdat ik niet ieder jaar met dezelfde soort foto's wil komen, heb ik ze dit keer eens gefotografeerd bij het licht van de ondergaande zon.

Deze prachtige dubbele akelei heeft de gekke naam Winky

Deze lichtroze-met-witte akeleien zaten bij de koop van ons huis ingesloten.

Dat schattige raampje is van onze buren.

Ik heb inmiddels akeleien in allerlei kleuren. En alles kleurt mooi bij de rododendron.

Het grindpad tussen borders 1-2 en 3-4, omzoomd door akeleien

Mooi op volgorde langs het pad: donkerrood, roze en wit. (Dat doen ze zelf hè, daar kom ik niet aan te pas)

Die blauwe zijn ook komen aanwaaien. Ik zag later dat de buurvrouw ze in die kleur heeft maar dan moeten die zaden over onze garage heen zijn gesprongen. Wonderlijk.

En toen was de zon bijna onder en moest ik stoppen met foto's maken.