Ik zit op Instagram en mijn arme blog krijgt helemaal geen aandacht meer, en mijn tuin komt misschien op TV!

Beste mensen, ik post nog dagelijks over mijn tuin, maar doe dat zelden meer hier. Ik ben te vinden op Instagram omdat dat veel makkelijker werkt, via de smartphone. Voor mijn blog moet ik de computer gebruiken en als ik in de tuin bezig ben en mooie dingen fotografeer is het veel makkelijker om dat via de telefoon die ik toch in m'n achterzak heb zitten te posten op instagram, dan dat ik helemaal naar binnen moet om in mijn kantoor mijn computer aan te zetten.

 

Nou ben ik van plan om toch dit blog weer leven in te blazen. Ik denk dat ik hier meer info kwijt kan dan op Instagram, en ik denk ook dat ik na twintig jaar tuinieren wel de nodige kennis heb opgedaan die ik graag wil delen. Niet dat ik mezelf nou als een expert beschouw, maar ik kan dan toch tenminste wel proberen te voorkomen dat jullie al diezelfde fouten maken die ik heb gemaakt! 

Verder wil ik nog graag wat foto's van mijn tuin, én een nieuwtje delen.

 Ik ben namelijk heel druk bezig geweest in de tuin, en heb in de tweede helft van 2022 en heel 2023 enorm veel werk verzet. Dat komt omdat ik in de zomer van 22 benaderd ben door een medewerker van een bekend tuinprogramma, die mij vroeg of ik met mijn tuin op televisie wilde komen. Nou is het altijd mijn droom geweest om met mijn tuin en/of huis in een mooi woonblad te komen, maar televisie is natuurlijk ook een mooi medium. 

Alleen... op het moment dat je in je achterhoofd hebt dat er binnenkort een cameraploeg door je tuin gaat lopen, kijk je ineens met compleet andere ogen naar je tuin. Wat een puinhoop! Wie wil zoiets op televisie zien? Het leek wel of binnen het uur het onkruid in mijn tuin verdubbeld was, de zwartvlek ineens op ál mijn rozen zat, mijn planten er eigenlijk wel heel miserabel bij stonden, en de kale stukken zwarte aarde in mijn borders ineens beschamend groot waren. Nee, mijn tuin was al die aandacht helemaal niet waard, en bovendien waren er verschillende karweien die ik al veel te lang voor me uitgeschoven had, die moesten nu écht maar eens gebeuren.

Dus kwam er een nieuw kippenhok op een nieuwe plek, werden er diverse struiken en bomen geplant om zichtlijnen groener te maken, paden aangelegd, het hele terras vervangen (daar zal ik nog een post aan wijden), heel veel bloemen gezaaid om de kale plekken op te vullen, hekjes geplaatst en hegjes geplant, enzovoorts.

En vervolgens hoorde ik nooit meer iets van de redactie. 😑

Nou zit ik ook weer niet zó te springen om opnames dat ik erachteraan ging bellen. Gaat het door, dan vind ik het leuk, gaat het niet door, ook prima. Zijn al die achterstallige karweien in de tuin er toch maar mooi even doorheen gejaagd.

Een van de andere dingen (losstaand van het tuinprogramma) waar ik mee bezig ben geweest is het kleurschema door de seizoenen heen. Ik zal er nog een keer een aparte post aan wijden, maar het idee is dat in de lente de kleuren voornamelijk blauw/geel/wit zijn, in de zomer roze/blauw/paars in al zijn facetten, en in het najaar geel/oranje/rood.

Nu komen de foto's!

We begonnen het seizoen met een heleboel tulpen (meeste in potten)

De border vooraan. De lelijke stoeptegels zijn vervangen door wit grind. Roos is The Pilgrim

Zicht vanuit de moestuin, ik ben nog steeds zo blij met dat hekje

Gentle Hermione in de lange border, mooie combi met de planten ernaast.

Pomponella in juni, wat een overdadige bloei. De hortensia op de achtergrond kleurt er mooi bij.

De lange border in de zijtuin. Geranium Rozanne en vrouwenmantel stelen de show terwijl de rozen in bloei beginnen te komen.

De late zomer. Langzaam begint het kleurenpalet te verschuiven.

September, de sedum bloeit, de appels zijn bijna rijp

Dahlias en herfstkleuren als de zomer tot een eind komt

En voor de volledigheid: hier is de link naar Instagram: Helena's garden

De tuin gaat weer verder

Na een lange afwezigheid - nou ja, niet helemaal, want op Instagram ben ik wel actief gebleven - pik ik mijn tuinblog weer op.

Er is in de tussentijd nogal wat gebeurd, zowel privé als in de tuin, en over het eerste ga ik het fijn niet hebben en over het tweede natuurlijk wel.

De laatste keer dat ik hier over mijn tuin vertelde, was twee jaar geleden, helemaal lyrisch over de forsythia. Ik ben over de forsythia overigens nog steeds lyrisch. Wat een fantastische, veelzijdige struik. Je kunt ze ook zo makkelijk stekken. Tak eraf, laten wortelen, hup nieuwe forsythia. Ik ben er momenteel een paar aan het stekken voor... maar daarover later meer.

Wat mijn smaak betreft is er niks veranderd. Ik ben in de tussentijd nog een keer naar Engeland geweest en kon mijn geluk niet op bij het zien van al die heerlijke, ietwat rommelige, volle, vrolijke tuinen. Waar mosjes mogen, waar plantjes langs en in de voegen het pad mogen groeien, waar alles zich vrijelijk mag uitzaaien. Waar alles met alles gecombineerd mag worden, waar borders vol staan, met verschillende planten, niet met al die eenheidsworsten-Annabelles zoals je dat in Nederland steeds weer ziet.

Nu moet ik niet te hard klagen over de Nederlandse tuin, want ik heb vorig jaar een paar prachtige tuinen in het oosten van het land bezocht tijdens de opentuinendagen. Die dit jaar, helaas, wegens de Coronacrisis afgelast zijn.

En ja, die Coronacrisis... mensenlief wat ben ik blij dat ik een tuin van 1000 vierkante meter heb. Die quarantaine valt me allerminst zwaar. Ik heb genoeg te doen. Ik kan wandelingen maken in mijn eigen tuin!

 

Goed, wat voor nieuws is er te melden over de tuin?
Om te beginnen beginnen de twee nieuwe borders op stoom te komen. Vooral border F (ik heb ze genummerd, anders weet ik niet meer waar wat staat) begint na drie jaar echt mooi te worden. 

Iris "Senlac" steelt momenteel de show (al die knoppen zijn nu uit maar omdat 't regent ben ik vandaag geen nieuwe foto's gaan maken)

De tegenoverliggende, die ik een jaar later heb aangelegd, moet nog wat op gang komen - de grond was daar ook minder, omdat er voorheen, toen 't stuk nog niet van ons was, voortdurend auto's geparkeerd hebben gestaan. Geduld en compost gaan daar vast verandering in brengen.

Sommige stukjes van deze border zien er al heel goed uit

Er is helaas rondom onze tuin heel veel veranderd. De prachtige walnotenboom die op het landje achter mijn buurvrouw stond: omgehakt. Het grondstuk verkocht aan mensen die er een huis gingen bouwen, en die totaal geen belang hadden bij een grote, oude, beeldbepalende boom achter in hun tuin. Ja, áchter in hun tuin. Ten noorden van 't huis, dus geen schaduw of zo. Buuf en ik kunnen er nóg kwaad om worden. Hij stond huis noch tuin in de weg, maar hij Moest Weg. Waarom ze niet het volkomen kale grondstuk ernaast hebben gekocht is ons een raadsel. Werd hun huis ook nog eens hartstikke lelijk: daar keek ik dus plotseling op uit, en daar was ik, zacht gezegd, niet blij mee, want de walnoot was jarenlang de achtergrond voor vele tuinfoto's.

Al die bomen daarachter zijn nu weg, en er staat een lelijk huis. Zonde hè.

Ik was dus genoodzaakt zelf schaambeplanting aan te planten. Zo schijnt het te heten wanneer je bomen en struiken plaatst om een lelijk uitzicht te verbergen.

Gelukkig was er tussen het lelijke huis en mij nog een kavel, dat een jaar later verkocht werd, en daar werd een keurig huis op gebouwd dat vrijwel het hele zicht op het lelijke huis wegnam. Toch wil ik niet andermans huis op de achtergrond van mijn tuinfoto's, dus hier en daar een nieuwe boom op een strategische zichtlijn geplant.
Nu zijn die helaas allemaal nog klein, dus is het nog steeds vrij moeilijk om foto's te maken waar niet de halve buurt op staat.

Een andere buurman besloot eerder dit jaar een oprit te maken langs de grens met onze tuin. Voordien was daar een rand bomen en struiken, die nu allemaal weggingen. Aan onze kant stond een rij lelijk geworden coniferen, en omdat de werklui toch bezig waren, hebben we hen gevraagd of ze die meteen ook konden weghalen, nu er ruimte was. Ook hebben ze het gat in de zijtuin, waar we een vijver hadden bedacht (maar we zijn op dat idee teruggekomen) weer dichtgegooid. Met de grond die vrijkwam uit de tuin van de buurman voor zijn oprit (daar kwam puin voor in de plaats voor de stevigheid) hebben de werklui bij ons een wal gemaakt als afscheiding.

Er is een hek tussen gemaakt, de oprit werd aangelegd (met mooi wit grind, net zoals de paden in onze tuin, dus dat uitzicht stoort me niet), maar dat betekent wel dat ik nu zó op de bus van de buurman kijk (nee, 't is ook nog eens geen klein autootje, de beste man is eigen baas).

Dus wéér schaambeplanting geplant, dit keer een rij loofbomen en struiken die hopelijk over een paar jaar groot genoeg zijn om de voertuigen aan het zicht te onttrekken. (En hier kom ik dan weer terug op die forsythiastekken; ik hoop er een paar als een soort haagje te kunnen planten, vrolijk geel in de lente en mooi dicht en lichtgroen tot aan de herfst).

Artist's impression

Nu heb ik dus geen plekje meer over waar ik beschut kan zitten in de tuin. De vlinderstruiken halverwege het terras en de straat nemen in de zomer gelukkig veel zicht weg, maar ik mis soms het geborgen tuintje wat ik vroeger had:

of de door hoge, donkere coniferen omringde tuin die dit eerst was.

Volgende keer meer actuele tuinzaken!

Terugblikken op 2017: deel 3

We blikken terug op tuinjaar 2017 en kijken nu naar mei, wat misschien wel de mooiste maand van het jaar was, mooier nog dan juni.

In mei genieten we van de late tulpen. Dit is Blue Diamond, een naam die me altijd aan Ruud en Riem doet denken. Hebt u nu ook meteen "Ramona" in uw hoofd?

Ik had eind 2015 heel veel tulpen in manden geplant, wat een ontzettend aan te bevelen resultaat op het terras gaf.

Als de bistrostoelen weer naar buiten gaan is de lente echt begonnen. Dan gaan we weer lunchen in het gras.

Het planten van tulpenbollen is een saai en langdurig karwei, maar het is de inspanning zó ontzettend waard.

Deze tulpen hebben een gekarteld randje en heten Louvre en als de avondzon erop staat geven ze bijna licht.

Waar je ook kijkt in de tuin, overal is het mooi

Heerlijk toch, zo'n uitzicht.

De grote border, nog steeds vol met tulpen. Dit is een mengsel van Triumphtulpen, Shirley en Blue Diamond

Zoals bekend houd ik niet van strakke aangeharkte tuinen. Een beetje rommelig maakt het juist gezellig. Gelukkig ontdekte ik die zomer in Engeland dat mijn stijl daar gemeengoed is.

Naar dit hoekje kan ik uren kijken.

Door niet te vaak te maaien hebben wij het gras vol madeliefjes gekregen.

In onze Adirondeckchairs draaien we met de zon mee. Een waarschuwing: deze stoelen zijn erg comfortabel en eruit opstaan is nogal moeilijk, omdat je je voeten wat verder naar voren moet zetten en de zwaartekracht je dan gewoon weer terug de stoel in trekt. En dan denk je: ach wat, weet je, ik blijf ook maar gewoon zitten, ik zat hier eigenlijk prima.

Mei is de maand van de akeleien. Ik heb er ontzettend veel, en haal elk jaar na de bloei minstens de helft weg, en dan staat het het jaar erna gewoon weer zo vol.

Eind mei bloeide het vingerhoedskruid al, en de campanula's, wit en blauw. Ik heb een tijdlang alle blauwe weggehaald zodat alleen de witte overbleven, maar omdat ze tweejarig zijn lukte dat nooit helemaal, en dit jaar dacht ik: ik vind het eigenlijk wel gezellig zo. 

Dat was de maand mei!

Deel 4 verschijnt op 6 december, als de Sint het land weer heeft verlaten en u na het bouwen van de surprises weer tijd heeft om op mijn blog te komen kijken.

Modderdag en moederdag (deel 1)

Zaterdag de 13e was een prachtige, heerlijke dag - op die ene stevige regenbui na die ik gezeten onder de pergola kon doorstaan terwijl de temperatuur op peil bleef.
Hij bezorgde me een broodnodige pauze, want ik ben al weet ik hoe lang bezig in ons nieuw bijgetrokken stuk tuin een nieuwe border aan te leggen.

Het oorspronkelijke veldje. Op deze foto kijk je als het ware tegen de toekomstige border aan.

De heg stond in de geul waar Witje loopt. Het hele stuk rechts daarvan op de foto moest kaal. En links ook, want er bleek enorm veel gras onder de heg door naar de andere kant gekropen.

Eerst moest daar het gras uit dat er al meer vijftig jaar groeide en dus helemaal niet van plan was met zijn wortels de grond los te laten. Reken ruim een half uur voor een vierkante meter en je begrijpt hoeveel werk hier in is gaan zitten.

Eerste stukje gras is eruit

Daarna moest de grond bemest worden, want ik had het idee dat dat gras in de loop der jaren wel het een en ander aan voedingsstoffen uit de grond had geslurpt. Een mooi karweitje voor mijn man, die toch al van plan was onze composthopen eens helemaal leeg te scheppen.

Tussen deze foto en de vorige zit 9 dagen... dit is nog vóór het loswerken en bemesten van de grond.

Toen moest al die compost nog de grond in gewerkt worden. Ik kan u zeggen, dat was met afstand het meest arbeidsintensieve karwei dat ik in die vijf jaar dat we er nu wonen in deze tuin heb uitgevoerd. Niet in de laatste plaats doordat de grond hier vol zit met stenen. Als al die stukken zandsteen die ik vond aaneen gezeten hadden, had ik nu een mooie stoep voor bij de voordeur gehad. En maar worstelen met de spade, mijn volle gewicht erop om hem in de grond te krijgen en weer een steen die me dat verhinderde. En was het me eindelijk gelukt, dan moest die schep grond nog omgekeerd weer terug in het gat. Waarbij er soms vanuit de diepte dan weer van die taugé-achtige graswortels te voorschijn waren die ik dan handmatig en héél voorzichtig naar het begin moest volgen om te voorkomen dat mijn zo noest ontgrasde border binnen de kortste keren weer op een weiland lijkt.

Gisteren het karwei eindelijk af gekregen, en toen kon ik gaan aanharken. Wat nog niet mee bleek te vallen, want de grond die nu boven lag, was jarenlang ingeklonken en zwaar als klei. Bovendien waren er in de loop der jaren nogal wat niet-organische spullen in de composthoop terecht gekomen, zoals tie-raps, schroeven, lichtschakelaars, strikjes (van boeketten), plantkaartjes enzovoorts. En de nodige stukken te grote houtige takken die nog onvoldoende verteerd waren. Dat moest eerst ook nog allemaal opgeruimd worden. O, en de stenen, nog meer stenen.

De nieuwe border, grond nu klaar, ontgrasd, ontworteld, omgespit, compost erin gewerkt.

Enfin, zo tegen vijven was dan de nieuwe border mooi glad en strak en bemest en omgewoeld en weet ik het allemaal, en toen wilde ik PER SE de planten er nog in zetten. In Duitsland wordt op zondag niet in de tuin gewerkt en bovendien was het zondag Moederdag, dus waren er sowieso andere plannen, dus ondanks stram- en moeheid en zweet dat van voorhoofd gutste (het was toch behoorlijk warm zaterdag en de nieuwe border ligt vol in de zon, wat voor de toekomstige planten vast heel fijn is maar voor de tuinvrouw in kwestie wat minder) aan de slag gegaan, en dat bleek het leuke deel van het karwei. De tekening is in de winter al gemaakt, het gros van de planten in april al gekocht of afgelopen zomer opgekweekt, dus was het nu een kwestie van planten naar de nieuwe border rijden (per kruiwagentaxi) en ze geheel volgens plan op hun plek zetten.

Weer een uur verder: alle planten naar het nieuwe stuk verplaatst

Na het avondeten gekeken hoeveel daglicht ik nog had, nog anderhalf uur, wéér verder gegaan, ik wilde per se in ieder geval de omwaaibare planten de grond in (het hogere spul; pioenen, rozen, riddersporen) - met zonsondergang ben ik gestopt - eenvoudigweg omdat het te donker werd.

De tekening

De werkelijkheid (op zijn kop gezien t.o.v. de tekening). Nog veel lege plekken, deels omdat ik hoop en verwacht dat de planten groter zullen groeien dan ze nu zijn, en deels omdat ik nog niet alle planten aangeschaft heb. Op de foto begint het al te schemeren.

Daarna voor het eerst in jaren het Eurovisie Songfestival gekeken en tot mijn grote tevredenheid het mooiste liedje zien winnen.

Deel 2 volgende keer!