De straat waarin ik woon heeft
een actieve "Nachbarschaft".
Dat houdt in dat de bewoners er,
als informeel clubje, een paar keer per jaar gezamenlijke activiteiten op na
houden.
Wij wilden beslist integreren,
dus hebben wij aan het begin meteen gezegd dat we ons daar ook bij wilden aansluiten,
zonder eigenlijk goed te weten wat we konden verwachten.
Het bleek allemaal lang niet zo
eng als we vreesden.
Drie keer per jaar doen we iets
gezamenlijks, in de winter, in mei en in de zomer.
Daarbij zijn onze buren een stuk
prettiger dan die in onze oude straat. Waar de oude buren voornamelijk bezig
waren zo veel mogelijk overlast te veroorzaken en zich zo min mogelijk aan te
trekken van eventuele klachten daarover, zijn de buren hier zich ervan bewust
dat je het wonen in een straat of buurt met zijn allen gezellig moet houden, en
dat iedereen daarvoor verantwoording draagt.
Een instelling die mij veel
beter bevalt!
We woonden er nog geen twee
maanden toen de uitnodiging voor het klootschieten in de brievenbus viel. Nou
hebben wij tien jaar in Twente gewoond maar wat klootschieten nou precies is
wisten we nog steeds niet. Uiterst nieuwsgierig gaven wij ons op en kwamen op
de dag zelf – ijzig koud, min zes en een harde oostenwind – in onze
wintersportkleding opdagen. Daar werd aanvankelijk een beetje lacherig
over gedaan, maar het bleek een juiste keus want wij drieën en nog een handvol
buren die net zo slim waren, zijn de enigen die het die dag niet koud hebben gehad.
Hoe gaat dat klootschieten nou
in zijn werk?
Nou, vrij simpel. Om te beginnen
heb je een trekkar nodig. Daarin gaan twee kratten bier, een paar flessen
sterke drank, een lading snoep en een fles limonade voor kinderen en
geheelonthouders. In de kar is natuurlijk ook nog een klein plekje voor twee “kloten”, dat
zijn de houten ballen waarmee gespeeld wordt. Verder is er een soort schepnet aan een lange steel.
De twee ballen zijn er voor de twee teams. Die teams ontstaan niet zomaar, daar gaat een ritueel aan vooraf. Iedere deelnemer krijgt min of meer willekeurig een nummer met een touwtje eraan in zijn handen gedrukt. Dat nummer is rood of zwart, waardoor er meteen een tweedeling is ontstaan: een zwart en een rood team.
Hierna is het tijd voor het eerste drankje. Iedere deelnemer draagt een klein glaasje of kopje aan een touwtje om zijn hals, waarin een bodempje (...) sterkedrank geschonken wordt.
Dan is het tijd om op pad te gaan. Dertig man in de leeftijd van 0 tot 90 lopen de straat uit, naar de start van het "parcours".
Dit parcours word door de organisatoren uitgedacht en bestaat meestal uit een landweggetje waar niet zo veel huizen langs staan. Officieel mag het niet op de openbare weg, maar omdat de hele streek aan weerszijden van de grens deze sport beoefent, wordt e.e.a. oogluikend toegestaan.
Op een zeker moment is het dan zo ver: de nummer 1 van het eerste team mag de kloot werpen. Dit gebeurt onderhands en omdat wij op een heuvel wonen en de eerste worp bergaf gaat, zit de stemming er meteen goed in, want de bal rolt met gemak honderd meter of meer.
Daarna mag nummer 1 van het andere team werpen.
Zo volgen de nummers elkaar op, en de volgende moet steeds werpen vanaf de plek waar de kloot van de vorige uit zijn team terechtgekomen is.
Het "schepnet" dient om ballen die in de sloot terechtgekomen zijn, eruit te vissen.
Wanneer de reeks ongeveer halverwege is, wordt er uitgebreid gepauzeerd voor bier, een klein glaasje en wat lekkers voor de jongsten, waarna de tocht wordt voortgezet.
Op een zeker moment heeft dan iedereen van beide teams geworpen, en de kloot die met de gezamenlijke worpen het verst is gekomen, vertelt welk team de winnaar is, rood of zwart.
Dit gaat natuurlijk gepaard met een luid gejuich van de ene helft van het gezelschap en een teleurgesteld "oh" van het andere team, en is altijd een goed moment om een pauze in te lassen waarin de glaasjes nog een keer gevuld worden en/of er bier gedronken wordt.
Naar gelang de weersomstandigheden wordt het spel een tweede keer herhaald, we zijn immers niet alleen aan het sporten, maar ook een route aan het afleggen, en die route leidt ergens heen.
Waarheen, dat is geheim en weten alleen de organisatoren. Na een pauze halverwege het tweede spel waarin er bier gedronken wordt en de glaasjes nog een keer gevuld worden met sterke drank, wordt dan ook bij het tweede spel door de allerlaatste worp een winnaar bepaald en vervolgens blijken we op bijna magische wijze, volkomen ongemerkt, op een plek wel anderhalve kilometer van huis terechtgekomen te zijn.
Moe van al dat bewegen en buiten zijn gaat het hele gezelschap de zijdeur binnen van een schijnbaar willekeurig huis.
Daar blijkt door de organisatoren in de "Wintergarten" "Kaffee und Kuchen" klaar te zijn gezet, en, het mooist van al, de bewoner van het betreffende huis heeft een half uur voor onze komst de "Kaminofen" (haard) aangestoken, waardoor we, moe van het buiten zijn en met een glas of vier sterke drank achter onze kiezen, met een temperatuurverschil van ongeveer dertig graden te maken krijgen.
Jassen gaan uit, iedereen zoekt een plekje in de krappe ruimte, koffiekannen gaan rond, taartpunten worden doorgegeven, iedereen is luidruchtig, warm, en de wangen zijn heel rood. En welk team er nou uiteindelijk gewonnen had, dat is iedereen allang vergeten en is ook van geen enkel belang meer.
Een uur, anderhalf later wordt het gezelschap stil - warmte, alcohol en calorieën beginnen hun tol te eisen. Het moment om op te breken is aangebroken.
Jassen gaan weer aan, een gestommel en gedoe van jewelste in die krappe ruimte, minstens tien man besluiten dat ze voor vertrek tóch nog even naar het toilet willen, de buitendeur staat al open en een ijzige vlaag tocht waait naar binnen en doet een aantal mensen twijfelen of ze echt nú al weer weg moeten, maar een goede twintig minuten later staat dan toch iedereen buiten, een beetje glazig om zich heen kijkend omdat het hoogtepunt van de dag eigenlijk achter ons ligt.
Toch ligt er nu nog een spannend onderdeel in het verschiet: het spel "Wie organiseert het volgend jaar".
Dit wordt gespeeld met de twee teams, één kloot en een glazen fles.
Op een stil weggetje wordt de fles (wegens eventuele scherven in een plastic tasje) midden op straat gezet. Het is nu aan de teams de fles kapot te gooien. Weer op volgorde van rugnummer beginnen de teams met dit spannende onderdeel. De winnaar (of verliezer) is degene die voorafgaand aan de beslissende worp gegooid heeft.
En tja, vorig jaar waren wij dat dus... Ik had misgegooid (het was inmiddels bijna donker, dit is mijn excuus), en vervolgens gooide een buurvrouw van het andere team de kloot zo zuiver dat de fles in scherven lag.
Zo kwam het dus dat wij, met slechts één dag ervaring, dit jaar het klootschieten mochten organiseren.
Afgelopen zaterdag was het zo ver. Op het weer na (vul "niet aflatende regen" in waar "ijzige kou en harde oostenwind" stond) verliep alles hetzelfde. Het was een geslaagde dag, de buren bedankten ons hartelijk en vonden dat wij het als beginners heel goed hadden gedaan.
Na afloop gingen we met de hele club boerenkool met worst eten in een plaatselijke eetgelegenheid. Ik moet zeggen dat ik er niet veel van verwachtte, maar dit was toch wel de allerlekkerste boerenkool die ik in mijn leven heb gegeten.
Om negen uur waren we thuis, om half tien lag ik in bed, compleet uitgevloerd.
Nu maar wachten op wat de fietstocht brengt in mei, en de barbecue in de zomer.
O, en voor jullie denken dat ik een beginnend alcoholist ben: nee, met mijn gezondheid is drinken echt een enorme aanslag op mijn lijf. Ik drink slechts drie keer per jaar, in februari, in mei en in de zomer: tijdens de uitjes van de Nachbarschaft. En daar laat ik het lekker bij!
