Tuindagje

Vorige week was het opeens heel mooi weer. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat een strakblauwe hemel,nauwelijks wind en een graadje of 24.
Mijn dochter had het geluk dat de hogere klassen een sportdag hadden, daarom had zij vrij en daar hebben we samen met volle teugen van genoten. Al heel vroeg 's morgens waren we buiten, met poezen en al - Poedie los, Pluis nog steeds aan de lijn.

Het normale ochtendritueel: dieren eten geven, eieren rapen, kopje thee, boterham met honing. Mijn dochter met haar Barbies spelend in het gras, ik bladerend door een tuinmagazine - de keus is hier veel ruimer dan in Nederland en ik koop er om de week wel een, tot ik er een vind die leuk genoeg is om mezelf een abonnement cadeau te doen (ook om de taal beter onder de knie te krijgen).
Gisteren las ik deze:

Al lezende (en vooral plaatjes kijkende) bekroop me het gevoel dat ik wel heel erg veel zin had om iets in de tuin te gaan doen. Ik wilde die prachtige dag niet verspillen met alleen maar in de zon zitten. In het magazine kwamen planten voorbij die ik wel op mijn verlanglijst had staan, maar nog niet had gekocht en omdat het nog vroeg was besloot ik dat een ritje naar het tuincentrum wel geoorloofd was.

Van de planten die op mijn lijstje stonden en die ik het dringendst nodig had, Astrantia en Gaura, vond ik alleen Gaura (Prachtkaars/G.lindheimeri) maar daar heb ik wel witte èn roze van gevonden. Roze had ik niet eerder, het was de "Pink Anna"; de witte kocht ik weer voor naast de salvia, dat combineerde zo mooi in mijn oude tuin.

In de oude tuin

Salvia's (de gewone Ostfriesland, die ik toch het mooist vind) had ik al eerder gekocht en die doen het ook goed, ze bloeien al een paar weken. Toch zwichtte ik voor een ander soort Salvia die ik nog niet kende; met grote zachtbehaarde grijsgroene bladeren en, volgens het plaatje, violet-roze bloemen, en hij kan wel 80 centimeter hoog worden. Hij stond niet op mijn lijstje, deze "Turkestanica" variant, maar ik kocht hem toch.

Net zoals de Euphorbia, ook bekend als Wolfsmelk, die ik 's morgens in het tuinblad had zien pronken. Ik houd van kleurige bloemen, maar ik houd ook van subtiele groengele accenten zoals de bloei van de esdoorn

De esdoorn in de oude tuin

 of de bloemen van de Alchemilla

Alchemilla mollis

en ook de nog net niet bloeiende Hydrangea "Annabelle"

Sorry voor die auto op de achtergrond, m'n Annabelles stonden in de voortuin, vandaar.

Te midden van al dat roze, wit en paars vind ik een beetje bezinning wel op zijn plek, vandaar dat de wolfsmelk er ook bij mocht komen van mij.

Een derde plant die niet op mijn lijstje stond en die ik toch heb gekocht, is een fuchsia. Normaliter vallen deze bij mij in dezelfde categorie als coniferen, sansevieria's en begonia's (namelijk de categorie: leuk voor oude vrouwtjes, maar niets voor mij), totdat ik op het aloude Pinterest plaatjes ontdekte van zachtroze, bijna witte fuchsia's, zo teer van kleur dat ze me meteen aanspraken. De bloemvorm vind ik namelijk wel mooi, alleen dat knalhardzuurstokroze vind ik gewoonlijk zo lelijk.

Flink afgeprijsd (waarom? de planten zagen er goed uit!) waren twee Spirea's, een japonica genpei en een nipponica Halward's Silver, de eerste roze, de ander wit, altijd een leuke struik/plant, weinig werk en veel vlinders/bijen/hommels, echt iets voor in mijn tuin dus.
De witte doet bijna een beetje meidoorn-achtig aan, en ik ben zo gek op meidoorns! Helaas kan ik ze nergens vinden, de Craetagus monogyna, de eenstijlige meidoorn met kleine witte bloempjes. Te gewoontjes zeker? De enige die ik ooit bij een tuincentrum ben tegengekomen was de Paul's Scarlet, een rozerode dubbelbloemige, maar die vind ik niet zo heel mooi.

Verder heb ik een geurende Lonicera gekocht (er zijn ook niet-geurende soorten namelijk, die staan alleen maar mooi te wezen), het is de bedoeling dat die ergens in de buurt van het terras komt, of slingerend rond de palen van de veranda - maar die moet eerst nog geverfd worden. Hieronder een schokkende foto van wat een verkeerde kleur verf kan doen met de uitstraling:

Sorry voor de ongezellige rommel, er werd op dat moment hard gewerkt

 Het is de bedoeling dat hij om te beginnen wit wordt, en dat zogenaamd randje van schrootjes wil ik - als we een frees of figuurzaag kunnen vinden die kan doen wat ik in mijn hoofd heb - vervangen door iets heel romantisch dat in Amerika "gingerbread trim" genoemd wordt en in Nederland gewoon "houtsnijwerk".
Als het lukt volgen er uiteraard foto's, lukt het niet dan zal ik niet te beroerd zijn het eerlijk toe te geven.

Ik heb nog even met een bloeiende Wisteria in mijn handen gestaan, maar omdat ik nog niet zeker weet waar ik die zou willen planten, heb ik het toch maar niet gedaan. Hij was prachtig, daar niet van: niet helemaal blauw zoals de standaardversie maar met een zweempje roze erdoorheen. Natuurlijk heb ik niet genoteerd welke cultivar het was...
Ik raad mensen die een blauwe regen willen, aan hem bloeiend te kopen. Wisteria's hebben soms de neiging pas na jaren te gaan bloeien, en dat is dus simpel te voorkomen door hem bloeiend te kopen. Kun je meteen zien of de kleur je bevalt.

In de oude tuin had ik een Wisteria en een Clematis montana door elkaar heen groeien. Hoe dat eruit zag kun je hieronder (en in het kopje van mijn blog) zien, hoe het rook is alleen met superlatieven als "hemels" of "paradijselijk" te omschrijven. Daarom staat deze combinatie weer op het verlanglijstje voor mijn nieuwe tuin.

Overvloed

De Wisteria kon ik niet meenemen, maar de Clematis was zo lief om in het jaar dat wij besloten te verhuizen, de tuin op te sieren met tientallen zaailingen. Een paar ervan hebben de weg naar de tuinen van mijn zussen en ouders gevonden - bij mijn ene zus klommen ze enthousiast de schutting op en bloeiden het jaar erop al. Drie zaailingen zijn meeverhuisd naar onze nieuwe tuin, twee ervan hebben inmiddels een mooi plekje, allebei in de buurt van de (halve) rozenboog.

Samen met de roos New Dawn mag de C. montana daar lekker in gaan groeien, zodat als de tweede uitgebloeid is, de eerste net begint - dit trucje haal ik vaker uit, bijvoorbeeld met de vergeet-mij-nietjes Myosotis en Brunnera (Kaapse v.), die ook na elkaar bloeien met een kleine overlap, om zo lang mogelijk van bloei te genieten.

Brunnera

We waren nog voor de lunch weer thuis, maar na het eten, zo heerlijk in het zonnetje, begon de zin om nog in die warmte in de tuin te gaan spitten langzaam weg te smelten. Toch heb ik doorgezet, en dat viel nog niet mee. Want hoe groot mijn zonnige perk ook is, toch bleek het moeilijk de juiste plekken te vinden voor de juiste planten. Nooit eerder heb ik zo zorgvuldig de kaartjes gelezen waarin hoogte en standplaats vermeld werden. Dan was het nog een hoop gedoe om me de kleur van de nog in knop zittende rozen voor de geest te halen, omdat een zachtroze roos nogal kan vloeken met een te felroze Gaura, om maar wat te noemen, maar uiteindelijk hebben ze toch allemaal een plekje gekregen.

Alle nieuwe aanwinsten

Alleen de Fuchsia en de Pelargoniums (ook wel bekend onder de eigenlijk onjuiste naam "Geranium") heb ik niet in de grond gezet. Ik besloot dat een plek in de volle grond voor de fuchsia een beetje te veel van het goede was en dat hij beter tot zijn recht zou komen in een donkergroen of donkerblauw geglazuurde pot op het terras, maar alle mooie potten bleken in gebruik.

Toen viel mijn oog op een meeverhuisde hortensia die we met pot en al achter in de tuin hebben gezet. Deze kan het vergeten ooit nog in de volle grond te staan. Hij komt uit onze voortuin, waarvan, toen we er destijds net woonden, mijn moeder zo vrolijk opmerkte dat het vol "fluitenkruid" stond.
Helaas was het geen fluitenkruid (de bloemschermen lijken er verraderlijk veel op) maar zevenblad. En tja, er is wat meegekomen met de hortensia, dus geen sprake van dat die in de volle grond komt te staan.
Echter door de goede zorgen was hij al bijna uit die grote donkergroene pot gebarsten waarin we hem vorige zomer hebben gezet, dus heb ik hem overgeplant in een hele grote donkerblauw geglazuurde pot, wat prachtig gaat kleuren bij zijn bloemschermen, en zodoende kreeg de fuchsia een mosgroen geglazuurde pot, wat ook prachtig moet gaan kleuren bij zijn bloemen.

Hortensia

Omdat de pot een beetje leegjes oogde heb ik er fuchsiakleurige (duh) lobelia's omheen geplant.

Eigenlijk zie je de fuchsia helemaal niet

Het is dus die groene tak die schuin naar linksboven wijst. Als je goed kijkt zie je de knoppen eraan hangen. Achter de fuchsia staan nog wat potten, o.a. een pot met de gele viooltjes die ik werkelijk overal vond in de tuin. Ik gooi liever geen bloemen weg, maar geel wil ik niet in mijn perken, dus heb ik ze allemaal verzameld en in een grote bak gezet, heel gezellig, maar ik ben wel heel streng met uitgebloeide bloemetjes eruit knijpen, want ik wil niet dat ze zich weer zo gaan uitzaaien.

Dat was het weer voor deze keer!

Details

Waar anderen zich op de grote lijnen richten, zie ik meestal slechts details. Ik heb erg veel moeite om hoofd- en bijzaken van elkaar te onderscheiden, simpelweg omdat er voor mij nauwelijks verschil bestaat tussen hoofd- of bijzaak. Ik zie alles, en vind alles even belangrijk. Hierdoor had ik altijd de grootste moeite om bijvoorbeeld op school uittreksels van boeken te schrijven; bij mij werden dat meestal uit-reksels...

Om bij mijn tuin te blijven; ik vind de indeling van mijn tuin net zo belangrijk als de keuze voor de juiste planten op de juiste plek. Weken, maanden kan ik zoeken naar precies die éne cultivar van een bepaald ras, omdat 'iets dat erop lijkt' voor mij net zo onoverkomelijk is als een pad dat drie meter te ver naar links ligt.


Het is een van mijn meer twijfelachtiger vaardigheden; mijn opmerkzaamheid. Een vrouw die erop gestudeerd had vertelde mij ooit dat je de mensheid grofweg in merkers en niet-merkers kunt indelen. Ik ben zonder twijfel een merker, want ik merk werkelijk alles op, ook dingen die ik helemaal niet bewust wil opmerken, en dat kan heel vermoeiend zijn. Het is net of mijn hoofd vol hypergevoelige antennes staat die continu de omgeving scannen op de miniemste verandering. 

Handig is het wanneer het juist om details draait, bijvoorbeeld bij het redigeren van teksten, of met behangen. Tot op de millimeter grijpen de patronen van de banen in elkaar.

Mijn dochter is niet altijd blij met mijn opmerkzaamheid. Het lukt haar praktisch nooit om stiekem een snoepje te pakken, een koekje te pikken of 's avonds nog heimelijk wat langer in haar bed te lezen dan toegestaan. Ik hoor een tik, ik zie een kruimel en ik weet al weer hoe laat het is. Soms doet ze het erom, maar dan heb ik allang gezien wat ze van plan is. Gelukkig ben ik geen strenge moeder en vertel ik haar dat ik me nog goed kan herinneren dat ik zelf een kind was, en kinderen doen nu eenmaal zulke dingen. Zolang haar gebit of haar schoolresultaten er niet onder lijden vind ik het prima, een kind moet kind kunnen zijn.

Gisteren ging ze na het eten nog even de tuin in - na een regenachtige dag was het 's avonds eindelijk opgeklaard en scheen de zon zowaar - om na ongeveer dertig seconden met een vies gezicht naar het raam te lopen en te roepen dat er een kakkerlak op de tuinstoel zat. 
Ik moest lachen, want ik begreep wel wat er aan de hand was. Het is tenslotte mei.
Ik zei: kijk eens in de hal, op de kalender, is het zo'n zelfde beest? 

Ze kwam terug met een grote glimlach: ja, precies zo een!
Haar eerste meikever. 
De eerste engerling heb ik vorige maand ook al gevonden, deze werd gelukkig door de kippen hogelijk gewaardeerd. Ik heb nog even getwijfeld of ik de meikever ook aan de kippen zou voeren, maar och, zo'n fotogeniek beestje laat je toch niet door een stel vraatzuchtige dames opeten?

Ik heb 'm wel ergens anders neergezet, want op de tuinstoel waar hij zat scheen even later precies het avondzonnetje, en nadat mijn dochter in bed lag heb ik daar nog even heerlijk een kop thee gedronken.

En om bij de details te blijven: wat detailfoto's van de bloemen in mijn tuin (sorry dat het steeds dezelfde bloemen zijn, ik heb er nu eenmaal nog niet zo heel veel...)

Bosanemoontje in de witte schaduwhoek

Witte Dicentra in de schaduwhoek

Lievevrouwebestro in de schaduwhoek

Epimedium en varen in de schaduwhoek

Tot mijn grote vreugde!

Van bovenstaand plantje kan ik even niet zo snel op de naam komen, het lijkt (of is) Kind-op-moeders schoot, en bloeit in het voorjaar met witte pluimachtige bloemtrosjes, heel schattig. Ik dacht dat ik ze had achtergelaten in mijn oude tuin, maar blijkbaar is er een stukje met de witte Dicentra meegelift, evenals een witte Astilbe. Het witte spul van de foto zal samen met het Lievevrouwenbedstro over een tijdje alle kale aarde van de schaduwhoek bedekt hebben.

Een verrassing waren ook de Akeleien die op de waterput groeien (er ligt blijkbaar een deksel op, dat in de loop der jaren met klimop bedekt is geraakt). Die zijn ook wit! Ik heb er alleen nog geen foto van, omdat er pas eentje helemaal open was en daar kon ik met de camera niet goed bij komen.

Een minder leuk verhaal is dat van "Voordeel van de Twijfel". Het had prachtig blad, werkelijk waar. Maar op foto's die wij vorig jaar bij een bezoek aan deze tuin hadden gemaakt toen de vorige mensen er nog woonden, zag ik een soort hoge vuilwitte pluimen. En ja, het werd inderdaad hoger en hoger, en breder en breder, tot je niet meer over dat leuke paadje onder de boog door kon. Toen het hoger was dan mijn dochter kwamen de knopjes van de pluimen in beeld, terwijl mijn bosanemoontjes, elfenbloemen en Dicentra grof opzij geduwd werden. Sorry, jongen, jou wacht hetzelfde lot als de oude hibiscus die vroeger naast je stond...

Misschien doen de stronken het nog eens dunnetjes over deze zomer, ik ben van plan ze er in het najaar uit te graven, niet nu, nu alles eromheen net een beetje begint te wortelen en te bloeien, veel te kwetsbaar.

Verdere details dan in de tuin!

Mysotis

Ook zo'n welkome verstekeling uit de oude tuin, samen met het Lievevrouwebedstro dat ertussen groeit.

Een ander plantje dat me zonder dat ik het wist een zaailing meegaf voor in de nieuwe tuin, was de Jacobsladder. Ik had spijt als haren op mijn hoofd dat ik die achter had gelaten, ik heb er zelfs over gedroomd. En toen, in april, toen alles begon uit te lopen, ontdekte ik in een van de grote bakken het herkenbare blaadje, en, beter nog, een minitrosje met bloemknopjes.

De nieuwe Jacobsladder heeft een plekje naast de vijver gekregen, net zoals z'n voorganger in het oude huis.

Ik houd van dat tere blauw

V

Verder natuurlijk een heleboel violen, die horen bij mijn tuin zo ongeveer bij het meubilair.

Vrij bijzonder is het gestipte viooltje. Ook een spontane zaailing uit de oude tuin. Ik was destijds heel erg in mijn nopjes met deze viooltjes, en kon niet wachten om deze ontdekking met mijn tuinminnende vriendin te delen. 
Haar reactie: "O, die heb ik ook."
Oké.

Een ander verhaal is dit gebroken hartje. Ik noem het altijd de ouderwetse versie, geen idee of dat zo is, maar omdat mijn oma ze in haar tuin had, associeer ik deze altijd met de goede oude tijd. 

Ik houd van het bescheiden bloempje met zijn zwaar ingesneden blad (niet op de foto, blad op de achtergrond is Vrouwenmantel/Alchemilla), en toen mijn moeder, die samen met mijn vader al dertig jaar of zo in het oude huis van mijn grootouders woont, aanbood om er eentje van de hare (van mijn oma dus!) uit te graven voor mijn nieuwe tuin, was ik daar enorm blij mee.

Hij staat aan de overkant van het pad, tegenover de witte bloemen, omringd door een hortensia, vrouwenmantel en flox, een schaduwrijk plekje waar hij het volgens mij prima naar z'n zin heeft, want er zitten al twee nieuwe takjes aan.

Mijn dochter heeft ook een paar planten uit haar oude tuintje meegenomen. Bij haar "tuintje" moet je je niet te veel voorstellen, het was een strookje van een halve meter dat we van het terras hadden gepikt. Blijvers waren de Dicentra, de roos "Waltz Time" en kaasjeskruid, de rest vulden we op met gezaaide zomerbloeiers, een heel vrolijk hoekje alles bij elkaar maar in geen enkel opzicht te vergelijken met de lap grond die ze nu voor haar tuinhuis heeft. Haar "tuintje" is bijna net zo groot als onze tuin achter het oude huis!

Rosa "Waltz Time"

Haar roos heeft helaas de winter niet overleefd, maar daar zijn inmiddels twee vervangers met dezelfde naam voor aangeschaft. De malva en het gebroken hartje staan geduldig in hun potten te wachten tot ze de volle grond in mogen. 

Mijn dochters Dicentra

Wat er op het moment verder nog bloeit is de schoenlappersplant, ook wel Bergenia genoemd. Ik vind ze middelmatig mooi; het blad vind ik lelijk en de bloemen zijn erg leuk. Ze zijn nog van de vorige eigenaar en ik heb er geen bezwaar tegen dat ze blijven. Hier een foto: 

Nieuw in mijn tuin, want nog niet eerder gehad, zijn de Allium en een aparte dubbele petunia die ze bij het tuincentrum verkochten. De Allium bloeit bijna, wat een prachtige kleur!

Allium

Dubbele petunia

Dat was het weer voor deze keer!

Ditjes en datjes

Twee jaar geleden, ook in mei, schreef ik over mijn ochtendritueel. In wezen is er niet veel veranderd, het duurt alleen allemaal wat langer. Allereerst omdat ik tegenwoordig met de auto mijn kind naar school moet brengen. Dat vind ik jammer, want ik draag het milieu een warm hart toe en besef terdege dat ik met mijn uitlaatgassen de klimaatverandering alleen maar aanjaag. Een andere school was echter geen optie en om te fietsen is het echt te ver. 
Mijn droom is een dak vol zonnepanelen en van de aldus opgewekte stroom met een elektrische auto heen en weer pendelen.

Als ik terug rijd, beland ik gaandeweg in een ansichtkaart. Ons nieuwe huis staat op een heuvel en als ik op die heuvel aan kom rijden kan ik na al die maanden nog altijd intens genieten van het "buitenlandse" plaatje dat zich voor mijn ogen ontvouwt. Het doet denken aan vervlogen tijden, aan vakanties in de Ardennen, aan slaperige dorpjes op een berghelling. En tja, het ís natuurlijk ook buitenland. 

Als ik écht zin heb in een stukje sightseeing neem ik niet de kortste weg naar huis, door het dorp, maar rijd ik om de heuvel heen, om via de achterkant ervan naar ons huis te rijden. De weg die daar loopt is zo mooi dat hij op landkaarten vast en zeker gemarkeerd is met een groen lijntje erlangs, want het zicht op de heuvel, met zijn bos en de huisjes die tussen de bomen door piepen is werkelijk prachtig. 

Vakantie

Op een zeker moment moet ik dan naar links - het heeft even gekost voor ik het juiste landweggetje wist te onderscheiden, ik ben tig keer verkeerd gereden, om plots heel ergers anders of op iemands erf of zo terecht te komen - en dan... zo mooi. Het lied van Wim Sonneveld dat tot leven komt. Een kerk, een kar met paard, boerenbloemen en een heg, hoge bomen. Weilanden, pas geploegde akkers, een toefje bos. Een slingerweggetje dat diep tussen de akkers ligt en heel vakantieachtig de steile kant van de heuvel opdraait (ik heb het ooit proberen te fietsen en moest halverwege afstappen), fluitenkruid dat een meter hoog in de bermen staat. 

"Daar woon ik," denk ik dan altijd blij, en dan waardeer ik het allemaal des te meer, vooral wanneer ik terugdenk aan plekken waar ik ook gewoond heb; in een flat op vijf hoog, aan een druk kruispunt waar ook nog elke paar minuten de trein naar Den Haag langs denderde. In een huis dat aan een doorgaande weg lag en waar 24 uur per etmaal de rust verstoord werd door automobilisten die de maximumsnelheid het liefst met twee vermenigvuldigden.

En dan dit. Een landweggetje dat de heuvel op kruipt, en ik, altijd zo langzaam mogelijk rijdend om er ten volle van te kunnen genieten. Eenmaal boven, een scherpe draai naar links, en dan de bonus: het uitzicht. Enkel bos en akkers, zo groen als groen maar kan zijn. Heel in de verte, aan de horizon, wat lage heuvels, een kerktorentje, windmolens. 

Nog een klein stukje en dan ben ik thuis, wij wonen aan de andere kant van de heuveltop. Dat lijkt zonde, in verband met dat uitzicht, maar ik heb daar een bewuste keuze in gemaakt. Het uitzicht mag dan schitterend zijn, je zit altijd in de wind en die wind neemt ook de herrie van die mooie (en 's zomers zeer populaire) weg onder aan de heuvel met zich mee. Wij, net aan de andere kant van de heuvel, horen die weg nauwelijks, of er moet een groep motorrijders van de route genieten. En omdat we toch hoog zitten, hebben we een mooi uitzicht de andere kant op. Daar zien we het kasteel, en een uitgestrekt woud waar herten wonen.
Bovendien hoeven we vanuit onze tuin alleen maar haar de top van de heuvel te lopen om alsnog van dat uitzicht te genieten.

Eenmaal thuis zet ik eerst de fluitketel op het fornuis. Daarna krijgen de dieren te eten. Kippen eerst, en dan raap ik meteen de eitjes. De kippen zaten bij de koop inbegrepen; de vorige bewoonster kon ze in haar nieuwe huis niet kwijt en maakte zich al druk over hun lot. Ik zei: laat ze maar lekker hier, iedereen blij. 
Elke dag heb ik vier eitjes. Soms maar drie, en dan hebben we de dag erna soms een dubbeldooier. Dat zijn enorme eieren waarvan je meelij met de kip krijgt. 

Links: doordeweeks ei, rechts: dubbeldooier

De konijnen krijgen vervolgens ook eten, en als laatste de poezen. Tegen die tijd kookt meestal het theewater en dan smeer ik een boterhammetje met donkere honing, en ga, als de zon schijnt, met mijn ontbijt op de bank achter in de tuin zitten. Daar staat tot een uur of half 10 de zon. 

Het bankje achter in de tuin

Soms hoor ik dan de tuindeur opengaan. Even later loopt Poedie me tegemoet. Waar ze heeft geleerd zelf deuren open te maken weet ik niet, maar ik moet er echt aan denken deuren af te sluiten als ze ergens niet mag komen. Poedie is inmiddels zo ver dat ze alleen naar buiten mag, los, zonder lijn. Ze weet de weg naar huis prima terug te vinden. 

Pluis is een ander verhaal. Het is ook een beetje de pech van het raskat-zijn. En van het feit dat ze niet echt de slimste is. Ik laat haar niet graag zomaar over straat zwerven, maar als ik haar los laat in de tuin is ze zó verdwenen, want onder de heg zijn openingen waar een kat gemakkelijk onderdoor past. Hier wil ik nog een oplossing voor bedenken, iets met kippengaas of zo, want ik merk dat Pluis ongelukkig wordt als ze met een tuigje moet rondlopen. En onze tuin is groot genoeg om een hele dag te avonturen.

Ik loop na mijn ontbijt ook nog even een rondje door de tuin - een rondje dat steeds gemakkelijker wordt, nu er steeds meer paden klaar zijn (er staat nog een paadje achter de appelboom langs gepland). Ik geniet van wat er al bloeit, hoewel ik het natuurlijk nog veel te weinig en te kaal vind. Met mijn tulpen ben ik uitermate blij. De witte begonnen spierwit, maar krijgen allengs een randje paars dat steeds intenser wordt.

Ze begonnen groenig wit

 

Via een subtiel randje paars

 

En werden elke dag een stukje paarser

Ook de gemengd wit-paarse tulpen zijn erg het bekijken waard:

Ook het wildebloemenzaad dat ik een paar weken geleden op de kale stukken zaaide, komt lekker op:

De appelboom heeft de verhuizing vanuit de oude tuin overleefd en staat volop te bloesemen:

Vergeet-mij-niet en lievevrouwebedstro aan de voet van de hortensia

Erg blij met deze prachtige violen, ze beginnen donkerpaars en worden lichter naarmate ze ouder worden

Appelbloesem

De grote appelboom

In april, toen het weer verbeterde, had ik een deel van de kippenren afgezet om er graszaad te zaaien. Ik vond het zo zielig, mijn kippen die alleen maar een beejte in het zand liepen te pikken. Ik gunde hen wel wat grasjes. Zo gezegd zo gedaan. Twee zakjes graszaad had ik nog, grond voorbereid en dunnetjes uitgezaaid. 
Het duurde lang, heel lang voor er iets opkwam. Ik was boos op de merel; had hij alle zaadjes opgegeten?
Eindelijk kwam er een groen waas over het stukje grond. 
Wat gek, ronde blaadjes. 
Ik zou toch zweren dat gras meteen in sprietjes groeit. 
Afwachten maar, het was niet mijn graszaad, het lag nog in de schuur van de vorige bewoner, misschien was het gewoon een ander soort. Of zoiets.

Het duurde niet lang of het zag er zo uit:

Dit is geen gras!

Dit wel

Het was geen gras, nee, verre van dat. Ja, er was wel gras opgekomen, zo hier en daar langs de randjes. Maar wat op de rest van dat veldje opkwam, waren brandnetels! 
Er zat niets anders op dan toegeven dat mijn plan om een weitje voor de kippen aan te leggen jammerlijk mislukt was. Tegelijk had ik de luxe dat ik, dankzij die zelfde kippen, niet zelf op m'n knieën hoefde om met handschoenen aan al die jonge brandnetelplantjes eruit te halen.

Lekker, brandnetels!

Ik denk dat het brandnetelzaad heeft liggen sluimeren in de grond, en door mijn omspitten ontwaakt is...
Enfin, hier en daar staat er nog eentje, die mogen van mij gerust groot worden, daar zijn de dagpauwogen alleen maar blij mee.

En ik ben blij met mijn fijne tuin!