Beestjes

Na een belabberd voorjaar qua insecten komen er nu gelukkig steeds meer beestjes in de tuin. Helaas bevonden zich daaronder ook leliehaantjes en rozenkevers.

Ik heb een speciale hekel aan rozenkevers, omdat mijn rozen mij zo lief zijn, en zij dit ermee doen.

Ja joh, vreet maar dwars door mijn roos heen. En dan klem komen te zitten met je brede taille. 

Zinloos geweld: knoppen afknagen.

En dit doen de leliehaantjes. De beestjes zelf had ik al verwijderd voordat ik de foto maakte. Ze zijn felrood en 1 cm lang, niet te missen en vrij eenvoudig te vangen.

Gelukkig kwamen met de warmte ook de vlinders, bijen, hommels en zweefvliegen.

Kleine Vos op Nepeta

Drukte van bijen en hommels bij het Slangenkruid

Weet nooit of dit nou Veronica of Veronicastrum is. In elk geval zijn de hommels er gek op.

 

Blauwtje op de Valeriaan (vraag me niet welk blauwtje, er zijn tig soorten)

Kevertjes op de Astrantia. Ik geloof niet dat deze veel kwaad doen.

Grote zweefvlieg op een margriet

En een grote zweefvlieg op een kleine papaver

En dit had ik nog nooit gezien. Ik dacht dat er een of andere rups aan het werk was geweest, maar het bleek een grote bruine spin. Later ontdekte ik iets dergelijks op een andere plek in de tuin. Nest en spin had ik nog nooit eerder gezien. Het is waarschijnlijk de kraamwebspin.

En vogeltjes! De nestkastjes aan onze pergola werden al in maart geïnspecteerd door de heer Pimpelmees. Een tijd later zag ik hem af en aan vliegen met voedsel, maar jongen zag ik maar niet uitvliegen. Wat informatie inwinnen over het gedrag van pimpelmezen leerde me dat het mannetje het vrouwtje voedt terwijl zij op de eieren zit.

Zo ging dat de hele dag door.

Een hele tijd later dacht ik dat de jongen toch inmiddels wel zouden uitvliegen. 18 dagen broeden, 18 dagen voeden, laten we dat afronden naar boven, drie weken elk, maar inmiddels waren die zes weken ook voorbij en waren er nog steeds geen jonkies te zien.
Blijkt dat mevrouw Pimpelmees pas begint te broeden na het tiende ei. Nog tien dagen erbij optellen dus voor we de jonkies konden zien uitvliegen.

Daar is weer een ouder met een bekje voer.

Maar ze waren wel te horen! Heel schattig hoorden wij hun elke dag luider wordende gepiep en gemurmel wanneer wij onder de pergola zaten. En het gefladder, het trainen van de vleugeltjes, klonk ook elke dag vaker en krachtiger.

Op een zonnige dag was het dan eindelijk zo ver: het eerste jong vloog uit!

En daar bleef het bij.

Een beetje verdwaasd nog door die grote lichte buitenwereld

En niet precies weten waar hij nou heen moest

We hoorden nog een, misschien twee jongen piepen in het huisje, en wachtten gespannen af. Poezen in huis gehouden, een kartonnen ring om de paal van de pergola gemaakt zodat buurtkatten niet omhoog konden klimmen naar het huisje.

Een dag later zagen we een tweede jong uitvliegen. En toen ging het plotseling snel. Want er kwam er nog een. En nog een. En nog een. En nóg een. Zes, zeven jongen achter elkaar. Eén ouder zat in de appelboom te roepen, de andere ouder had de reeds uitgevlogen jongen onder zijn hoede genomen. Een prachtig gezicht.

Hoogte inschatten

Goed naar rechts kijken

Piep, mama roepen

Goed naar links kijken

Nog een keer hoogte inschatten

Kijken of er niks aan komt

Waar moet ik heen

Wat is dat daar

Pootjes op de rand van de vliegopening

Eén vleugel eruit gewurmd

En daar ging hij!

Eén jong vond het vliegen maar moeilijk en kwam in de lavendel terecht. Daar kwam mijn dochter te hulp. Klein vogeltje in de appelboom gezet waar ze herenigd werd met moeder.

Het geredde kuiken

Bijna onzichtbaar in de appelboom dus ik heb er even een cirkel omheen gezet.

Het gezin, nu compleet, vloog gezamenlijk naar de volgende boom, en de volgende, en de volgende... en toen waren ze de tuin uit. Nog één hebben we er teruggezien, een kleine week later. Plotseling die bekende vogelstem, dat specifieke deuntje. Dat lieve pimpelmees, het ga je goed. Kijk uit voor de poezen.

Andere vogeltjes die ik in en rond de tuin zie:

Mevrouw Vink weet dat wij erg kruimelen tijdens het eten en komt (ook als wij er zitten) altijd even rond de terrastafel zoeken.

Zwartkop man, hij zingt zo mooi melancholiek

Ik moest flink inzoomen maar hier vloog toch werkelijk een ooievaar.

Minder blij was ik met de mol die zich op een dag vertoonde in ons gazon. Ik had eerder die dag een van onze poezen al vol interesse op die plek zien graven, maar dacht die een muis had gevangen. De mol zag er onbeweeglijk en dood uit en leek er al een paar dagen te liggen. Heel voorzichtig prikte ik met een stokje in zijn vacht. Er gebeurde niets. Hij stak half uit de grond en ik durfde hem er niet verder uit te halen, al was ik ervan overtuigd dat hij dood was. Ik hoopte dat de natuur het werkje zelf zou doen, een van onze katten desnoods. Niets bleek minder waar. De mol moet nog geleefd hebben. De volgende dag was er weer een hoop en was de mol verdwenen. Heeft hij zich toch weer de grond in gewerkt. Ben er niet blij mee!

Verlaat mijn tuin, mol.

Knielen op een stuk blauw zeildoek

Weten jullie nog dat ik vorig jaar over afschuwelijke woekerplanten schreef? Ik eindigde die treurige opsomming met de mededeling dat er overal gras in mijn borders stond.
Ik heb het al die tijd min of meer in de hand kunnen houden door er zo veel mogelijk uit te trekken, maar op één plek, een hoekje in mijn dochters tuin, werd het te gortig. Daar hielp uittrekken net zo min als schoffelen. Rizomen, onthoud dit woord.

Het stukje "gras met wat planten" bij het tuinhuis. Rechts staat al een doosje met de nieuwe planten.

Er moest daar iets drastischers gebeuren. Ik besloot dat het hele stuk tot op dertig, veertig centimeter leeg gegraven moest worden (want zo diep wortelt dat rotgras), alle planten eruit, en dan al die ondergrondse kruipwortels (want dat zijn rizomen) van het gras uit de aarde en tussen de wortels van de planten vandaan pulken.
Nou moet ik u bekennen dat ik gek ben op mooie planten en bloemen, maar dat ik de kriebels krijg van de ondergrondse delen van planten. Het liefst ontken ik voor mezelf dat er aan planten wortels zitten. Ik vind dat maar enge kronkeldingen! Dus dit karweitje vergde heel wat wilskracht!

Rizomen. Al die witte dingetjes moesten eruit gevist worden (niet alleen die grote dus). Wat een werk.

Eerst groef ik de planten uit die er stonden (dat waren er al niet veel meer, aangezien het gras de overhand begon te krijgen), spreidde een groot stuk zeildoek uit en schepte (of liever gezegd: liet mijn man scheppen) alle aarde uit het vak.

Het vak zonder planten. Nu begon het werk pas.

Plantjes moesten even langs de zijlijn wachten.

Toen een kniekussentje gepakt en met de hand (met handschoenen aan weliswaar) alle aarde uitpluizen op rizomen.

Steeds een schepje aarde door mijn handen laten gaan...

...en daarna op een aparte hoop gooien.

Op een gegeven moment kwam mijn dochter kijken wat ik aan het doen was en ik zei haar eens naast me neer te hurken en goed naar de aarde te kijken. Het wemelde van het bodemleven! Miertjes, duizendpootjes, wormen, pissebedden, larven, poppen, er kroop en kronkelde van alles.

Bodemleven. Niet helemaal goed zichtbaar op de foto, maar naast dat conifeertakje ligt een larve, ervoor kruipt een duizendpootje.

En dat werd niet alleen door mij opgemerkt. Al gauw kreeg ik gezelschap van een vogeltje. Het was mevrouw Zwarte Roodstaart. Zij is grijs, dus ze heeft haar naam duidelijk van haar man. En blijkbaar heeft ze een nestje in de buurt, want ze vloog steeds met snavels vol kronkelend bodemleven weg, om vijf minuten later weer terug te komen.

Mevrouw Zwarte Roodstaart (Phoenicurus ochruros)

Op een zeker moment kwam een van onze poezen aangelopen, dat konden we natuurlijk niet hebben. Naar binnen jij. Maar toen kwam de kat van de buren aangelopen. Tja, wat doe je daar nu mee? Hij laat zich niet gemakkelijk wegjagen want hij vindt het altijd reuze interessant als ik in de tuin bezig ben en komt dan gezellig bij me zitten en kopjes geven. Normaliter heel schattig, maar niet als ik op een vogeltje zit te wachten. De kat maar even in het tuinhuis gezet met een bakje brokjes en verder gegaan met aarde uitpluizen, en toen lukte het me ook om foto's te maken. Het vogeltje was helemaal niet bang!

Na enkele uren was ik klaar, drie emmers vol rizomen had ik, eindelijk konden de planten (plus een paar nieuwe) de grond weer in en kon de schone aarde terug in het vak. Ze hingen inmiddels een beetje slap, dus flink wat water gegeven, toen naar binnen (het begon al te schemeren), handen wassen en nog een uurtje televisie kijken.

Emmers vol rizomen

Nieuwe plantjes

Lichten uit, tanden poetsen, poezen welterusten wensen... POEZEN! O nee, de kat van de buren zat nog steeds in het tuinhuis! Helemaal vergeten. Arme kat! Op blote voeten naar buiten gerend, en ja hoor, daar zat hij, in paniek tegen de ramen op springend, ik voelde me zó schuldig! Hij keurde me niet eens een blik waardig toen ik de deur openmaakte en hij naar buiten vloog.

Het nieuwe stukje is nog een beetje kaal nu, maar het zijn planten die allemaal nog flink groter kunnen worden, een mooi stukje schaduwtuin! Plantenkeuze uiteraard van mijn dochter zelf, want het is háár tuin.

Tegen de klok in: Vooraan drie stuks Alchemilla (vrouwenmantel), rechts tegen de rand Sedum, in de hoek ook, achteraan Salomonszegel (Polygonatum) en Clematis Piilu, links daarvan een hortensia(stek uit mijn moeders tuin), in het hoekje bij het pad bosaardbeitjes. In het midden Epimedium "Lilafee".

Een tuin vol... beestjes

Behalve planten en bloemen kom ik in mijn tuin ook erg veel beestjes tegen.
Een aantal daarvan verwelkom ik met open armen, zoals de witte kater van de buren, die het inmiddels aardig kan vinden met onze eigen poezen.

Mijnheer de Wit van de overkant

Ook de vogels zijn van harte welkom. Ik zie behalve het standaardrepertoire van merel, vink, kool- en pimpelmees, duif, roodborst en mus ook bijzonderder vogeltjes zoals de groene specht, kneu, zwarte roodstaart, staartmees, witte kwikstaart en fitis. Verder de heggenmus, tortelduifjes en geregeld kauwtjes en kraaien. Ook vliegen er veel roofvogels boven mijn tuin: buizerds, torenvalken, een keer een wouw en de sperwer jaagt in onze tuin op het kleine gevogelte.

Duiven kijken altijd zo dom

Van de winter zat er een pimpelmees in het huisje bij de pergola

De groene specht eet de mieren uit mijn gazon, fijn!

Een heggenmusje was uit het nest gevallen (ik weet 't, zo'n jonkie oppakken is niet goed, maar als ik het niet deed, deden onze katten het wel)

Heel erg welkom zijn daarnaast de bijen, voor wie ik zorg dat er van zo vroeg mogelijk in eht voorjaar tot zo laat mogelijk in het najaar geschikte bloemen in mijn tuin staan. Hiervan profiteren ook de hommels, die net zo belangrijk zijn voor de bestuiving. Eveneens welkom zijn zweefvliegjes, libellen, juffers, schaatsenrijdertjes, en natuurlijk vlinders.

Oregano: bijen magneet

Twee hommeltjes op een zonnebloem

Gehakkelde Aurelia op de Buddleja

Landkaartvlinder op de oregano bij de vijver

Een distelvlinder op de Buddleja

En een dagpauwoog. Heerlijke struik, de buddleja!

Kleine vos op de Agastache

Citroenvlinder (man) op de prikneus

Citroenvlinder (vrouw) op de Buddleja

Boomblauwtje op de munt (en een zweefvlieg)

Groene glazenmaker, als je lief voor ze bent zijn ze heel tam

Ook de pyjamawants woont in onze tuin

Deze flinke sprinkhaan zat op het blad van de Annabelle. 10 cm groot!

Minder blij was ik deze zomer met de enorme aantallen wespen. Ze hebben van onze houten tuintafel de bovenste laag afgeschraapt, waardoor ik vermoed dat ze ergens in de buurt een nest hebben gebouwd. Niet in onze tuin (ik kan althans niets vinden) maar wel in de directe omgeving.

Vorig jaar zat er wel een wespennest in onze tuin. Ik doe het niet graag, dieren doodmaken, maar dit was vlak bij het terras en mijn dochter en ik waren allebei al een keer gestoken, ze waren heel agressief.

Evenmin ben ik blij met de rozenkevers. In groten getale zag ik ze afgelopen voorjaar uit de grond kruipen, volgend jaar ga ik dus aaltjes bestellen, deze vreten de emelten aan. Rozenkevers zijn prachtig om te zien maar ze leven op een dieet van rozenknoppen, en dat heeft me al heel wat rozen gekost! Gelukkig zijn ze traag en gemakkelijk te vangen, dus zodra ik er een zie pak ik hem uit de roos en daarna gaat hij onder mijn schoen.

Ook wel genaamd "Johanneskever"Het lijkt een miniatuur-meikever.  Grootte is ongeveer 8-12 mm.

Met rupsen heb ik een haat-liefdeverhouding. Natuurlijk, ze vreten mijn planten en groente op, maar het worden wel vlinders! Voor ik rupsen weghaal zoek ik dan ook meestal eerst op wat voor vlinder het gaat worden, en als dat een bijzondere of zeldzame is moet ik mezelf maar vermannen.
Doodmaken doe ik nooit, hooguit zet ik ze elders (buiten mijn tuin) op een geschikte waardplant uit.

Zelfs deze heb ik niet doodgemaakt, een eikenprocessierups. Ik heb hem een heel eind van huis in de struiken gezet.

Slakken vind ik minder leuk. Mijn kippen lustten ze graag maar een mysterieuze ziekte heeft aan het begin van de zomer al mijn kippen het leven gekost. Nu moet ik gevonden slakken dus zelf opruimen. Deels doe ik dat met (ecovriendelijke) slakkenkorrels, maar als ik zo'n grote knoepert vind, zet ik hem ver van huis in de natuur, hopend dat hij de weg terug niet kan vinden.

Deze gezellige dikzak woont nu een eindje verderop, ver van mijn tuin.

Een paar jaar geleden had ik een woelmuis in mijn tuin, kennelijk verdwijnen die ook weer na een tijdje, of misschien hebben de poezen hem te pakken gekregen. Ik klop het af, maar ik heb al een tijdje geen gangen of bergjes meer gezien in de tuin.

Een van de gehate gaten

Een dier dat ik écht niet in mijn tuin wil hebben is de grote witte hond van die mevrouw die altijd langs onze tuin loopt om hem uit te laten. Die mevrouw doet haar hond namelijk niet aan de lijn en de hond trekt zich niets aan haar geroep of van heggen of hekjes, en geeft er de voorkeur aan zich onder te dompelen in onze vijver. Hij buigt met zijn dikke lijf de nieuwe beuken van de heg opzij, loopt mijn bloemperken omver en wandelt doodgemoedereerd mijn vijver in, waar hij met geen mogelijkheid uit te krijgen is, behalve uit vrije wil, en tegen die tijd is het normaliter zo heldere water modderig en troebel, en mijn vissen, een hartinfarct nabij, laten zich wekenlang niet zien.
Pas sinds mijn man er een keer op boze toon wat van had gezegd (mijn boze toon maakte kennelijk te weinig indruk) houdt de eigenaresse haar witte lobbes (meestal) aangelijnd.

En nu we het over de vijver hebben: de reiger is ook niet welkom in mijn tuin! Ik had vijf koi, deze hebben gelukkig een heel regiment jongen geproduceerd, want de reiger heeft alle volwassen koi eruit gevreten. Nu moet ik jaren wachten voor hun kroost weer dat formaat heeft.

Allemaal jonge vissen (de kriskras lopende lijnen zijn er vanwege die reiger)

De kikkertjes, een eventuele pad en onze bijzondere alpenwatersalamander zijn vanzelf-gekomen aanwinsten van onze vijver die ik heel hartelijk welkom heet in onze tuin.

Een van onze mooie groene kikkers

Onze alpenwatersalamander. Je kunt het op deze foto niet zien, maar hij heeft een helderrood buikje.