De tuin gaat weer verder

Na een lange afwezigheid - nou ja, niet helemaal, want op Instagram ben ik wel actief gebleven - pik ik mijn tuinblog weer op.

Er is in de tussentijd nogal wat gebeurd, zowel privé als in de tuin, en over het eerste ga ik het fijn niet hebben en over het tweede natuurlijk wel.

De laatste keer dat ik hier over mijn tuin vertelde, was twee jaar geleden, helemaal lyrisch over de forsythia. Ik ben over de forsythia overigens nog steeds lyrisch. Wat een fantastische, veelzijdige struik. Je kunt ze ook zo makkelijk stekken. Tak eraf, laten wortelen, hup nieuwe forsythia. Ik ben er momenteel een paar aan het stekken voor... maar daarover later meer.

Wat mijn smaak betreft is er niks veranderd. Ik ben in de tussentijd nog een keer naar Engeland geweest en kon mijn geluk niet op bij het zien van al die heerlijke, ietwat rommelige, volle, vrolijke tuinen. Waar mosjes mogen, waar plantjes langs en in de voegen het pad mogen groeien, waar alles zich vrijelijk mag uitzaaien. Waar alles met alles gecombineerd mag worden, waar borders vol staan, met verschillende planten, niet met al die eenheidsworsten-Annabelles zoals je dat in Nederland steeds weer ziet.

Nu moet ik niet te hard klagen over de Nederlandse tuin, want ik heb vorig jaar een paar prachtige tuinen in het oosten van het land bezocht tijdens de opentuinendagen. Die dit jaar, helaas, wegens de Coronacrisis afgelast zijn.

En ja, die Coronacrisis... mensenlief wat ben ik blij dat ik een tuin van 1000 vierkante meter heb. Die quarantaine valt me allerminst zwaar. Ik heb genoeg te doen. Ik kan wandelingen maken in mijn eigen tuin!

 

Goed, wat voor nieuws is er te melden over de tuin?
Om te beginnen beginnen de twee nieuwe borders op stoom te komen. Vooral border F (ik heb ze genummerd, anders weet ik niet meer waar wat staat) begint na drie jaar echt mooi te worden. 

Iris "Senlac" steelt momenteel de show (al die knoppen zijn nu uit maar omdat 't regent ben ik vandaag geen nieuwe foto's gaan maken)

De tegenoverliggende, die ik een jaar later heb aangelegd, moet nog wat op gang komen - de grond was daar ook minder, omdat er voorheen, toen 't stuk nog niet van ons was, voortdurend auto's geparkeerd hebben gestaan. Geduld en compost gaan daar vast verandering in brengen.

Sommige stukjes van deze border zien er al heel goed uit

Er is helaas rondom onze tuin heel veel veranderd. De prachtige walnotenboom die op het landje achter mijn buurvrouw stond: omgehakt. Het grondstuk verkocht aan mensen die er een huis gingen bouwen, en die totaal geen belang hadden bij een grote, oude, beeldbepalende boom achter in hun tuin. Ja, áchter in hun tuin. Ten noorden van 't huis, dus geen schaduw of zo. Buuf en ik kunnen er nóg kwaad om worden. Hij stond huis noch tuin in de weg, maar hij Moest Weg. Waarom ze niet het volkomen kale grondstuk ernaast hebben gekocht is ons een raadsel. Werd hun huis ook nog eens hartstikke lelijk: daar keek ik dus plotseling op uit, en daar was ik, zacht gezegd, niet blij mee, want de walnoot was jarenlang de achtergrond voor vele tuinfoto's.

Al die bomen daarachter zijn nu weg, en er staat een lelijk huis. Zonde hè.

Ik was dus genoodzaakt zelf schaambeplanting aan te planten. Zo schijnt het te heten wanneer je bomen en struiken plaatst om een lelijk uitzicht te verbergen.

Gelukkig was er tussen het lelijke huis en mij nog een kavel, dat een jaar later verkocht werd, en daar werd een keurig huis op gebouwd dat vrijwel het hele zicht op het lelijke huis wegnam. Toch wil ik niet andermans huis op de achtergrond van mijn tuinfoto's, dus hier en daar een nieuwe boom op een strategische zichtlijn geplant.
Nu zijn die helaas allemaal nog klein, dus is het nog steeds vrij moeilijk om foto's te maken waar niet de halve buurt op staat.

Een andere buurman besloot eerder dit jaar een oprit te maken langs de grens met onze tuin. Voordien was daar een rand bomen en struiken, die nu allemaal weggingen. Aan onze kant stond een rij lelijk geworden coniferen, en omdat de werklui toch bezig waren, hebben we hen gevraagd of ze die meteen ook konden weghalen, nu er ruimte was. Ook hebben ze het gat in de zijtuin, waar we een vijver hadden bedacht (maar we zijn op dat idee teruggekomen) weer dichtgegooid. Met de grond die vrijkwam uit de tuin van de buurman voor zijn oprit (daar kwam puin voor in de plaats voor de stevigheid) hebben de werklui bij ons een wal gemaakt als afscheiding.

Er is een hek tussen gemaakt, de oprit werd aangelegd (met mooi wit grind, net zoals de paden in onze tuin, dus dat uitzicht stoort me niet), maar dat betekent wel dat ik nu zó op de bus van de buurman kijk (nee, 't is ook nog eens geen klein autootje, de beste man is eigen baas).

Dus wéér schaambeplanting geplant, dit keer een rij loofbomen en struiken die hopelijk over een paar jaar groot genoeg zijn om de voertuigen aan het zicht te onttrekken. (En hier kom ik dan weer terug op die forsythiastekken; ik hoop er een paar als een soort haagje te kunnen planten, vrolijk geel in de lente en mooi dicht en lichtgroen tot aan de herfst).

Artist's impression

Nu heb ik dus geen plekje meer over waar ik beschut kan zitten in de tuin. De vlinderstruiken halverwege het terras en de straat nemen in de zomer gelukkig veel zicht weg, maar ik mis soms het geborgen tuintje wat ik vroeger had:

of de door hoge, donkere coniferen omringde tuin die dit eerst was.

Volgende keer meer actuele tuinzaken!

Reis naar Engeland deel 1: Hidcote Manor Garden

De reis ging dit jaar naar Engeland, meer specifiek The Cotswolds, zo'n beetje het meest schilderachtige stukje Engeland, waar we een prachtige cottage hadden gehuurd, zo Engels als maar mogelijk is, met een landelijke inrichting met balkenplafonds en schitterend hang- en sluitwerk, gebloemde gordijnen en een romantische tuin erachter.

Schattig zitje achter in de tuin

Het huisje is ooit een van de bijgebouwen geweest van een boerderij, en is samen met nog wat van dat soort huisjes gelegen aan een doodlopend privéweggetje, op het voormalige erf. Naast ons huisje een grote vijver en aan de andere kant daarvan het kerkje van St. Ecgwin met daaromheen wat scheefgezakte en bemoste zerken.

Uitzicht vanuit het slaapkamerraam. Niet verkeerd als je 's morgens je gordijn opentrekt.

Het enige minpuntje dat we konden ontdekken was het ontbreken van een theepot! Zijn we in Engeland, het land van de thee, moesten we thee per kopje zetten. Goede reden dus om ter plekke op zoek te gaan naar een mooie theepot.

De eerste dag was het meteen stralend mooi weer. We werden wakker met de continentale tijd nog in ons lichaam, wat betekende dat we in alle vroegte in de tuin zaten te ontbijten, vergezeld door een koor aan vogels. Omdat het weer in dit land nogal wisselvallig kan zijn, besloten we van het weer te profiteren en iets in de omgeving te doen wat alleen maar buiten kan: een van de vele prachtige tuinen bezoeken.

We zaten maar een paar kilometer van Hidcote dus daar ging de rit naartoe. Het was er drukker dan ik verwacht had en de gemiddelde bezoeker was ongeveer net zo oud als wij drieën bij elkaar opgeteld, maar dat mocht de pret niet drukken; Hidcote wordt een van Engelands mooiste tuinen genoemd en ik had er al heel wat veelbelovende foto's van gezien. Sterker nog: een van de borders van Hidcote heeft als regelrecht voorbeeld gediend voor mijn eigen nieuwe border. Die wilde ik dus heel graag eens in het echt zien!

Lawrence Johnston heeft de tuin vanaf 1910 opgebouwd. Drie jaar eerder had zijn moeder het het uit de 17e eeuw stammende landhuis gekocht waar zo'n 120 ha land bij hoorde. Rondom het huis waren toen nog weilanden. In de toen (en wellicht nu nog) populaire Arts & Craftsstijl heeft Johnston daar diverse tuinkamers omheen aangelegd, ieder met elkaar verbonden en gescheiden door poortjes en hagen, elk met een eigen thema. Johnston heeft in de loop der jaren zelf vele planten en bomen verzameld in andere werelddelen. De tuin was aanvankelijk onbekend bij het publiek, tot er in 1930 een artikel verscheen in Country Life Magazine en de tuin beroemd werd. In 1948 werd de tuin overgedragen aan The National Trust, die er sindsdien de zorg voor draagt. 

Omdat ik vermoed dat u nu wel genoeg tekst heeft gezien en inmiddels snakt naar afbeeldingen, zal ik nu een greep doen uit de honderden foto's die ik er gemaakt heb.
 

Het bordje bij de ingang

Je arriveert op de binnenplaats van het prachtige huis.

Eerst wandelden we door de enorme moestuinen, waar naast nuts- ook siergewassen stonden.

Waarna we bij de beroemde "Long Border" kwamen, die met 65 meter inderdaad behoorlijk lang te noemen is.

Aan de rand van de tuin keek je plotseling over de glooiende velden van The Cotswolds. Als je goed kijkt zie je net onder het midden het midden een haha, dat is een verdiepte rand in het gras, waardoor zichtlijn ononderbroken lijkt en vee toch je tuin niet in kan wandelen.

In het schaduwgedeelte scheen de zon op het prachtige blad van een Judasboom

En er stonden vele metershoge hortensia's, waar het gefilterde licht heel mysterieus op viel

Ik kwam inspirerende plantencombinaties tegen. Hier Anemoon met Astrantia.

Overal doorkijkjes en poortjes in de hagen. In totaal is er 4-5 mijl aan hagen op Hidcote.

Dit is de Rode Border. Niet mijn kleur, maar prachtig aangelegd en een mooie balans in bloemen en bladvorm.

Na de onvermijdelijke afternoontea kwamen we in The Old Garden. Dit vond ik met afstand het mooiste gedeelte.

Prachtig hekwerk scheidde de tuinkamers van elkaar. Overal stonden losse potten met planten.

Dat rietgedekte huisje op de achtergrond maakt het helemaal af.

Genieten geblazen tussen de overvloedig beplante borders.

Ook hier weer inspirerende plantcombinaties.

Toen kwamen we in The White Garden

Daar stonden enkel witbloeiende planten.

Die ene seconde dat er even helemaal niemand liep heb ik optimaal benut door onmiddellijk een foto te maken.

Daarna foto's van de beplanting gemaakt, de keuze is zeer inspirerend. Hier flox en witte Veronica of Veronicastrum

Mooi ook dat wit in combinatie met het diepe groen van de vormgesnoeide buxussen.

Nog een foto van de beplanting. Rozen, Veronica, flox en een paar planten waar ik de naam nog van moet uitvinden.

Terug en weer zicht op die pittoreske cottage.

Waarna we bij het allermooiste deel kwamen, de border die mijn inspiratiebron was voor onze eigen border in het nieuwe stuk van onze tuin.

Dit is de andere kant. Zelfs het gras als looppad heb ik gekopieerd. En de border thuis is precies even lang: 15 meter. Ook bij ons komt er aan de andere kant van het gras een vrijwel identieke border.

Detailfoto van de beplanting. Vooral de roze lythrum vond ik erg mooi, ik kende ze alleen in het hardroze.

Met een beetje knip- en plakwerk kan ik u zelfs een panoramafoto van dit prachtige stukje tuin bieden. Klik op de foto voor nog meer detail.

Tot slot nog een wijs advies van de creator van deze schitterende tuin.

En dat was het einde van een zeer gewaardeerd tuinbezoek. Heel blij dat we hier zijn geweest!

 (En als u nou denkt: het was toch zo druk, en toch zie ik helemaal geen mensen op je foto's; dat komt doordat ik over eindeloos veel geduld beschik. Er is geen photoshop aan te pas gekomen!)