Een nieuwe keuken

Over de keuken in dit huis kon je maar één mening hebben: gedateerd. Alles deed het, alles was aanwezig (zelfs een klein vaatwassertje), maar wat was het allemaal smakeloos, te laag en jaren '80 beige.
Dat er een andere keuken in moest komen wisten we al toen we het huis voor het eerst bezichtigden.
Zo zag het er toen uit:

En toen we de sleutel kregen, zonder al die oudemensen-accessoires, was 't nog steeds niets.

Ja, dat is vloerbedekking.  (Erger nog: tapijttegels)

Er zat een klein vaatwassertje in

Er hing een magnetron onder een van de kastjes

Er zat een lichtschakelaar die we pas na twee jaar ontdekten (die bovenste)

 

 

En er zat een volslagen nutteloos lampje boven in de deurpost.

Er volgden enkele jaren van ergernis, sparen en plannen.

Plannen, plannen, plannen. En maar tekeningen maken, en maar verfijnen, en maar uitrekenen hoeveel berg- en werkruimte we nodig hadden. En hoe we dat zonder bovenkastjes konden realiseren.

Ons grootste probleem was het feit dat onze keuken weliswaar ruim en vierkant is, maar ook in elke wand een deur heeft zitten. Deuren waarvan je niet even zegt: die maken we dan maar dicht. Onze keuken ligt centraal in het huis en alle ruimtes komen erop uit. Het was een enorme kluif om een praktische keuken te ontwerpen en toch de beschikbare ruimte optimaal te benutten.
Omdat we voor dat laatste zo lang de tijd hadden genomen konden we ons flink uitleven op wensen en details. Want ik ben niet iemand die haastig voor iets kiest dat het "net niet" is. Ik kan veel geduld opbrengen als het gaat om iets dat ik echt graag wil hebben. Dat het geen standaardkeuken zou worden stond voor ons dus al snel vast. De geelblauwe Zweden en de keukenboeren hadden het nakijken. Wij gingen een keuken op maat laten bouwen. Van Echt Hout.

Dat kost geld en daarom hadden we dus zo lang de tijd om ons op de details te focussen. Maar op een mooie dag was het dan zover, en konden de werkzaamheden van start gaan.

U kent het gezegde: Rome wasn't built in a day.
Nou, onze keuken ook niet hoor.

Eerst de bovenkastjes maar eens verwijderen.

Daar kwamen drie lagen behang achter tevoorschijn, het een nog onooglijker dan het andere.

Hierna waren de tegels aan de beurt.

Wat je hier ziet met dat fruitpatroontje erop waren geen echte tegels, dat was zeil met een tegelpatroon dat op de oude tegels geplakt was...

Alle wanden waren nu kaal, en ook het zalmroze behang eraf, nu kon de elektricien komen.

Want met de elektra in de oude keuken was het angstaanjagend gesteld.

Dat stekkerblok lag gewoon los boven op een kastje. De draad links ging...

... min of meer tussen een voeg door, achter het aanrecht door naar de vaatwasser onder het aanrecht

En bovendien hadden we maar twee stopcontacten.

En kijk eens wat een dunne kabeltjes, gewoon met een schroef erdoorheen gedraaid, zo in de muur gelegd. Daar durf je amper een staafmixer op aan te sluiten, laat staan iets zwaarders.

Helaas kwam de beste man met zijn boor niet door de harde muren heen en moest hij het werk staken om op de zaak een diamantboor op te halen.

Diezelfde dag waren de loodgieters bezig de waterleidingen om te leggen en een gasaansluiting aan te leggen, zodat ik na vier jaar schelden op die elektrische kookplaat ik eindelijk weer vanouds op gas zou kunnen koken.

Drie waterleidingen: een voor warm, een voor koud en een voor water uit onze bron, daar draait de vaatwasser op.

Tijdens de werkzaamheden kwamen we nog rare dingen tegen, zoals deze klep in het schoorsteenkanaal, waarschijnlijk hebben ze vroeger op een houtfornuis gekookt.

En dat gat erboven was dichtgestopt met een krant uit 1976.

Klep naar schoorsteen.

Nadat de kabels gelegd waren (gele buizen kennen ze hier niet) wachtte ons de schone taak de muren te egaliseren.

Ga er maar aan staan.

Het moest echt mooi glad worden want de wanden werden daarna gesausd.

Het fijne werk kwam daarbij op mij neer omdat ik van de details ben.

Met zo'n stuk was ik rustig een hele middag zoet.

Ik maakte zelfs per ongeluk een silhouet van een poes op de wand.

Daarbij ontzie ik mijzelf niet. Ik was helemaal kapot toen het karwei geklaard was.

Dit was overigens nog niks vergeleken bij wat er later met deze vinger gebeurde.

Ondertussen pakte mijn man dit cadeautje uit dat al een jaar in de schuur stond:

En maakte ze schoon, want ze kwamen zó uit de vloer van een oude Bourgondische boerderij, met cementresten en al.

In diezelfde week arriveerden de kastknopjes.

Schone tegels netjes opgestapeld in de hal

En op de oprit een tegelzaagmachine.

Het leggen van de tegels was een crime want geen tegel was gelijk qua dikte of grootte. Gelukkig kwam familie te hulp.

De oude tegels hebben we maar laten liggen en eroverheen getegeld, ze waren er met geen mogelijkheid uit te krijgen.

Toen het eenmaal lag mocht je er een paar dagen niet overheen lopen. 

Dat gaf binnenshuis wat logistieke problemen want zo´n beetje alle ruimtes in ons huis kunnen alleen via de keuken bereikt worden, maar wij hebben een huis vol verrassingen en daardoor zijn er ook alternatieve routes mogelijk, die hooguit wat avontuurlijker zijn wanneer je er 's nachts uit moet.

Toen nog de wanden sauzen, want deze zaken moesten klaar zijn wanneer de keukenkasten arriveerden.

Omdat wij over de gehele linie voor kwaliteit gingen, hebben wij verf van Farrow & Ball gekozen. Op de wanden zit 208: Ringwold Ground.

Misschien vraag je je inmiddels af: tegen die tijd was je al weken bezig, hoe deed je dat met koken en afwassen? Nou, daarvoor is gelukkig een mooie oplossing voorhanden: de bijkeuken. Waarin een klein maar compleet keukenblokje aanwezig is.

Mijn tijdelijke keuken

 

We konden ons dus prima redden en ik moet eerlijk zeggen dat ik me aan alles in de oude keuken zó ergerde, dat dit kleine hokje al een verbetering was. Meer dan een maand heb ik hier gekookt en afgewassen.

Toen kwam het moment waarop de speciaal op maat gemaakte keukenonderdelen arriveerden.

Een heleboel planken waarvan ik toen nog geen idee had waarvoor ze dienden

Geen haastig aan elkaar geschroefd MDF maar Echt Hout.

Zo zaten de twee delen van het aanrecht aan elkaar.

Toen het een en ander opgehangen was, begon het al een heel klein beetje ergens op te lijken.

Kwaliteit: alle kastjes ook van binnen geverfd. Niks geen MDF, dit is allemaal Echt Hout. 

Je zult wel denken: maar die muren, die moesten toch nog glad? Maar dat hoefde gelukkig niet overal.

Want in dezelfde kleur geverfd kwamen rondom lambrizeringen. Lage aan de ene kant...

En hoge aan de andere kant.

 

Over de kleur van de keuken is nog heel wat te doen geweest. Want ook deze kleur is van Farrow & Ball, Stone White nr. 11. Een prachtige ouderwetse grijsgroene kleur, die plotseling - laten we zeggen, zo vlak voor wij met de keuken wilden gaan beginnen - niet meer leverbaar was.

Er brak een lichtelijk soort paniek uit, er werd op Ebay en Marktplaats gezocht, we gingen op zoek naar alternatieven (maar overwogen geen moment de kleur te laten namaken, omdat we wisten dat het - doordat Farrow & Ball gebruikmaakt van een hoge concentratie natuurlijke pigmenten - wel zou afwijken) en kwamen er na een mailtje aan F&B zelf (de meest logische dingen schieten immers pas op het allerlaatst te binnen) achter dat je oude kleuren die niet meer in de winkel liggen, gewoon bij de fabriek in Engeland kunt nabestellen.

Een flinke porseleinen spoelbak, zodat je tegelijk een vuil glas in de gootsteen kwijt kunt én de fluitketel kunt vullen. En een hele mooie kraan.

En omdat er toch een stukje aanrecht over was toen het gat ervoor uitgezaagd was, een mooie afdekplaat daarvan gemaakt, omdat het vast wel eens zal voorkomen dat je tijdelijk even wat meer werkruimte nodig hebt. 

Bij de kookhoek wilden we graag echte witjes aan de muur. 13 x 13 en net zo ongelijk als de vloertegels, want handgemaakt. Maar dat vinden wij juist charmant!

En toen die gezet waren en gevoegd, zag dat er zo uit. Mooi hè! De afzuigkap is op deze foto ook al in de schouw gemonteerd.

In een grijs verleden had ik nog eens geschreven dat ik een leuk kastje had gekocht voor in mijn toekomstige keuken.

Dat hebben we in dezelfde kleur geverfd en hangt nu op een plek waar het (uiteraard, want bij ons wordt niets aan het toeval overgelaten) precies past.

Het aanrecht is van eikenhout en lijkt onbehandeld, maar het is ultramat gelakt, zodat je er zonder zorgen op kunt knoeien.

Ik wilde, om het ruimtelijk te houden,  geen bovenkastjes, maar aan beide zijden van de keuken een plank. Op deze heb ik mijn theepotten gezet.

En zo ziet het eruit vanaf de zijkant. Mooi he!

En het mooiste heb ik voor het laatst bewaard, de hoek met mijn prachtige fornuis. Jarenlang gedroomd van (en gespaard voor) zo'n prachtige range cooker. Vijf pitten (één voor de wok), twee grote ovens (in de rechtse kan ik acht pizza's tegelijk bakken, mocht dat ooit nodig zijn), en een grill.

Bij daglicht, mooi vouwgordijn erbij gemaakt

Kijkje naar binnen bij avond. Gezellig hè!

Zo blij met mijn fijne keuken!

Ik zit op Instagram en mijn arme blog krijgt helemaal geen aandacht meer, en mijn tuin komt misschien op TV!

Beste mensen, ik post nog dagelijks over mijn tuin, maar doe dat zelden meer hier. Ik ben te vinden op Instagram omdat dat veel makkelijker werkt, via de smartphone. Voor mijn blog moet ik de computer gebruiken en als ik in de tuin bezig ben en mooie dingen fotografeer is het veel makkelijker om dat via de telefoon die ik toch in m'n achterzak heb zitten te posten op instagram, dan dat ik helemaal naar binnen moet om in mijn kantoor mijn computer aan te zetten.

 

Nou ben ik van plan om toch dit blog weer leven in te blazen. Ik denk dat ik hier meer info kwijt kan dan op Instagram, en ik denk ook dat ik na twintig jaar tuinieren wel de nodige kennis heb opgedaan die ik graag wil delen. Niet dat ik mezelf nou als een expert beschouw, maar ik kan dan toch tenminste wel proberen te voorkomen dat jullie al diezelfde fouten maken die ik heb gemaakt! 

Verder wil ik nog graag wat foto's van mijn tuin, én een nieuwtje delen.

 Ik ben namelijk heel druk bezig geweest in de tuin, en heb in de tweede helft van 2022 en heel 2023 enorm veel werk verzet. Dat komt omdat ik in de zomer van 22 benaderd ben door een medewerker van een bekend tuinprogramma, die mij vroeg of ik met mijn tuin op televisie wilde komen. Nou is het altijd mijn droom geweest om met mijn tuin en/of huis in een mooi woonblad te komen, maar televisie is natuurlijk ook een mooi medium. 

Alleen... op het moment dat je in je achterhoofd hebt dat er binnenkort een cameraploeg door je tuin gaat lopen, kijk je ineens met compleet andere ogen naar je tuin. Wat een puinhoop! Wie wil zoiets op televisie zien? Het leek wel of binnen het uur het onkruid in mijn tuin verdubbeld was, de zwartvlek ineens op ál mijn rozen zat, mijn planten er eigenlijk wel heel miserabel bij stonden, en de kale stukken zwarte aarde in mijn borders ineens beschamend groot waren. Nee, mijn tuin was al die aandacht helemaal niet waard, en bovendien waren er verschillende karweien die ik al veel te lang voor me uitgeschoven had, die moesten nu écht maar eens gebeuren.

Dus kwam er een nieuw kippenhok op een nieuwe plek, werden er diverse struiken en bomen geplant om zichtlijnen groener te maken, paden aangelegd, het hele terras vervangen (daar zal ik nog een post aan wijden), heel veel bloemen gezaaid om de kale plekken op te vullen, hekjes geplaatst en hegjes geplant, enzovoorts.

En vervolgens hoorde ik nooit meer iets van de redactie. 😑

Nou zit ik ook weer niet zó te springen om opnames dat ik erachteraan ging bellen. Gaat het door, dan vind ik het leuk, gaat het niet door, ook prima. Zijn al die achterstallige karweien in de tuin er toch maar mooi even doorheen gejaagd.

Een van de andere dingen (losstaand van het tuinprogramma) waar ik mee bezig ben geweest is het kleurschema door de seizoenen heen. Ik zal er nog een keer een aparte post aan wijden, maar het idee is dat in de lente de kleuren voornamelijk blauw/geel/wit zijn, in de zomer roze/blauw/paars in al zijn facetten, en in het najaar geel/oranje/rood.

Nu komen de foto's!

We begonnen het seizoen met een heleboel tulpen (meeste in potten)

De border vooraan. De lelijke stoeptegels zijn vervangen door wit grind. Roos is The Pilgrim

Zicht vanuit de moestuin, ik ben nog steeds zo blij met dat hekje

Gentle Hermione in de lange border, mooie combi met de planten ernaast.

Pomponella in juni, wat een overdadige bloei. De hortensia op de achtergrond kleurt er mooi bij.

De lange border in de zijtuin. Geranium Rozanne en vrouwenmantel stelen de show terwijl de rozen in bloei beginnen te komen.

De late zomer. Langzaam begint het kleurenpalet te verschuiven.

September, de sedum bloeit, de appels zijn bijna rijp

Dahlias en herfstkleuren als de zomer tot een eind komt

En voor de volledigheid: hier is de link naar Instagram: Helena's garden

De tuin gaat weer verder

Na een lange afwezigheid - nou ja, niet helemaal, want op Instagram ben ik wel actief gebleven - pik ik mijn tuinblog weer op.

Er is in de tussentijd nogal wat gebeurd, zowel privé als in de tuin, en over het eerste ga ik het fijn niet hebben en over het tweede natuurlijk wel.

De laatste keer dat ik hier over mijn tuin vertelde, was twee jaar geleden, helemaal lyrisch over de forsythia. Ik ben over de forsythia overigens nog steeds lyrisch. Wat een fantastische, veelzijdige struik. Je kunt ze ook zo makkelijk stekken. Tak eraf, laten wortelen, hup nieuwe forsythia. Ik ben er momenteel een paar aan het stekken voor... maar daarover later meer.

Wat mijn smaak betreft is er niks veranderd. Ik ben in de tussentijd nog een keer naar Engeland geweest en kon mijn geluk niet op bij het zien van al die heerlijke, ietwat rommelige, volle, vrolijke tuinen. Waar mosjes mogen, waar plantjes langs en in de voegen het pad mogen groeien, waar alles zich vrijelijk mag uitzaaien. Waar alles met alles gecombineerd mag worden, waar borders vol staan, met verschillende planten, niet met al die eenheidsworsten-Annabelles zoals je dat in Nederland steeds weer ziet.

Nu moet ik niet te hard klagen over de Nederlandse tuin, want ik heb vorig jaar een paar prachtige tuinen in het oosten van het land bezocht tijdens de opentuinendagen. Die dit jaar, helaas, wegens de Coronacrisis afgelast zijn.

En ja, die Coronacrisis... mensenlief wat ben ik blij dat ik een tuin van 1000 vierkante meter heb. Die quarantaine valt me allerminst zwaar. Ik heb genoeg te doen. Ik kan wandelingen maken in mijn eigen tuin!

 

Goed, wat voor nieuws is er te melden over de tuin?
Om te beginnen beginnen de twee nieuwe borders op stoom te komen. Vooral border F (ik heb ze genummerd, anders weet ik niet meer waar wat staat) begint na drie jaar echt mooi te worden. 

Iris "Senlac" steelt momenteel de show (al die knoppen zijn nu uit maar omdat 't regent ben ik vandaag geen nieuwe foto's gaan maken)

De tegenoverliggende, die ik een jaar later heb aangelegd, moet nog wat op gang komen - de grond was daar ook minder, omdat er voorheen, toen 't stuk nog niet van ons was, voortdurend auto's geparkeerd hebben gestaan. Geduld en compost gaan daar vast verandering in brengen.

Sommige stukjes van deze border zien er al heel goed uit

Er is helaas rondom onze tuin heel veel veranderd. De prachtige walnotenboom die op het landje achter mijn buurvrouw stond: omgehakt. Het grondstuk verkocht aan mensen die er een huis gingen bouwen, en die totaal geen belang hadden bij een grote, oude, beeldbepalende boom achter in hun tuin. Ja, áchter in hun tuin. Ten noorden van 't huis, dus geen schaduw of zo. Buuf en ik kunnen er nóg kwaad om worden. Hij stond huis noch tuin in de weg, maar hij Moest Weg. Waarom ze niet het volkomen kale grondstuk ernaast hebben gekocht is ons een raadsel. Werd hun huis ook nog eens hartstikke lelijk: daar keek ik dus plotseling op uit, en daar was ik, zacht gezegd, niet blij mee, want de walnoot was jarenlang de achtergrond voor vele tuinfoto's.

Al die bomen daarachter zijn nu weg, en er staat een lelijk huis. Zonde hè.

Ik was dus genoodzaakt zelf schaambeplanting aan te planten. Zo schijnt het te heten wanneer je bomen en struiken plaatst om een lelijk uitzicht te verbergen.

Gelukkig was er tussen het lelijke huis en mij nog een kavel, dat een jaar later verkocht werd, en daar werd een keurig huis op gebouwd dat vrijwel het hele zicht op het lelijke huis wegnam. Toch wil ik niet andermans huis op de achtergrond van mijn tuinfoto's, dus hier en daar een nieuwe boom op een strategische zichtlijn geplant.
Nu zijn die helaas allemaal nog klein, dus is het nog steeds vrij moeilijk om foto's te maken waar niet de halve buurt op staat.

Een andere buurman besloot eerder dit jaar een oprit te maken langs de grens met onze tuin. Voordien was daar een rand bomen en struiken, die nu allemaal weggingen. Aan onze kant stond een rij lelijk geworden coniferen, en omdat de werklui toch bezig waren, hebben we hen gevraagd of ze die meteen ook konden weghalen, nu er ruimte was. Ook hebben ze het gat in de zijtuin, waar we een vijver hadden bedacht (maar we zijn op dat idee teruggekomen) weer dichtgegooid. Met de grond die vrijkwam uit de tuin van de buurman voor zijn oprit (daar kwam puin voor in de plaats voor de stevigheid) hebben de werklui bij ons een wal gemaakt als afscheiding.

Er is een hek tussen gemaakt, de oprit werd aangelegd (met mooi wit grind, net zoals de paden in onze tuin, dus dat uitzicht stoort me niet), maar dat betekent wel dat ik nu zó op de bus van de buurman kijk (nee, 't is ook nog eens geen klein autootje, de beste man is eigen baas).

Dus wéér schaambeplanting geplant, dit keer een rij loofbomen en struiken die hopelijk over een paar jaar groot genoeg zijn om de voertuigen aan het zicht te onttrekken. (En hier kom ik dan weer terug op die forsythiastekken; ik hoop er een paar als een soort haagje te kunnen planten, vrolijk geel in de lente en mooi dicht en lichtgroen tot aan de herfst).

Artist's impression

Nu heb ik dus geen plekje meer over waar ik beschut kan zitten in de tuin. De vlinderstruiken halverwege het terras en de straat nemen in de zomer gelukkig veel zicht weg, maar ik mis soms het geborgen tuintje wat ik vroeger had:

of de door hoge, donkere coniferen omringde tuin die dit eerst was.

Volgende keer meer actuele tuinzaken!

Ode aan de forsythia

Ik vind dat iedereen een forsythia in de tuin zou moeten hebben en ik zal u vertellen waarom.

Op dit moment bloeit de forsythia en, meer nog dan sneeuwklokjes en krokussen, vind ik zijn bloei het startsein voor de lente.

De forsythia is een van de gemakkelijkste, veelzijdigste struiken die er maar te vinden zijn. Hij vergt nauwelijks onderhoud, hoewel het een flinke groeier is en er na de zomer heel wat lange takken uit schieten. Hierover later meer.

Ik zal om te beginnen alle pluspunten van deze fantastische struik op een rij zetten.

* De forsythia bloeit vroeg. Als de rest van de tuin nog kaal en bladerloos is en er nog geen kleur te bekennen is, staat er in de prille lentezon een vrolijk goudgele struik te schitteren, die alle aandacht naar zich toe trekt.

Ja, u ziet het goed, rechts staat er nóg eentje.

* De forsythia bloeit tegelijk met de narcissen. En dat combineert fantastisch met elkaar, omdat ze allebei dezelfde tint geel hebben. 

* Zelfs voor mensen die niet van geel houden (daartoe reken ik mijzelf eveneens) is deze struik geen probleem: wanneer hij bloeit is er nog nauwelijks kleur in de tuin, dus het kan nergens mee vloeken.

* En na de bloei komt het blad en dat blijft de hele zomer lang frisgroen. Een mooie frisgroene struik in de tuin geeft rust en functioneert prima als achtergrond voor zomerbloeiers. Of tegen inkijk van buren. Of als plekje uit de wind.

Beschut tegen inkijk en wind. Rechts de forsythia

* De kat kan er op een warme dag lekker onder gaan liggen, want het is een dichte struik met genoeg schaduw.

Poezen en forsythia's combineren mooi met elkaar

* Een forsythia hoef je niet te kopen. Vraag een recente scheut van iemand die er al een heeft, steek die in een pot goede aarde (eventueel met wat stekpoeder) en een paar maanden later zitten er worteltjes aan en kun je hem in je tuin planten.

* Wanneer de forsythia bloeit, kan het gras voor de eerste keer na de winter weer gemaaid worden. Dat vergeet je dus nooit meer. Een handige herinnering.

* Die lange takken waar ik het eerder over had, kun je vroeg in het voorjaar afknippen en binnen in een vaas zetten. Een paar dagen later heb je de lente in huis. De struik zelf bloeit op het oude hout, dus je hoeft niet bang te zijn dat je alle bloei wegknipt.

Gratis en uit eigen tuin

*De struik laat zich sowieso gemakkelijk snoeien. Hij is niet gebonden aan jaargetijden en kan op elk gewenst moment gekortwiekt worden.

Herfstsnoei. 

Leuk aardigheidje voor kinderen (en moeders die even een halfuurtje rust willen): 99% van de bloemetjes heeft 4 blaadjes, maar op de een of andere manier zit er aan een struik altijd één bloemetje met vijf bloemblaadjes. Zoekt en gij zult vinden!

Een vouwgordijn, zo gemaakt.

Laatst heb ik een van de finishing touches van de nieuwe keuken eindelijk volbracht: het vouwgordijn voor het keukenraam. Het was een karweitje dat ik al een hele tijd voor me uitgeschoven had, of beter gezegd; ik was er ooit aan begonnen en het viel me zó tegen dat ik me er niet toe kon zetten ermee verder te gaan.

Wat kan er nou moeilijk zijn aan een vouwgordijn, zou je denken. Een rechte lap afzomen en dat is het. Maar met die rechte lap heb je alleen nog maar stap 1 genomen.

Ik had een oud vouwgordijn als basis genomen, en dacht, naïef als ik ben in dit soort dingen, dat het een kwestie was van de stof overzetten op het bestaande mechaniek.

Het oude vouwgordijn dat precies de juiste breedte bleek te hebben.

Had ik me daar even mooi vergist.

Om te beginnen moesten er een stuk of acht tunneltjes/gootjes komen van band waar de latjes doorheen gingen. Dat vergde heel secuur meet- en naaiwerk, want die tunneltjes moesten natuurlijk precies op gelijke afstand van elkaar zitten en ook nog eens precies dwars op de lengterichting van de stof. En stof, zoals iedereen weet, is nooit helemaal recht, en er komen vouwen in, en het rekt een beetje, enfin, het was nogal wat werk om die stukken band er mooi recht en evenwijdig op te krijgen.

Als dit niet precies recht is, hangt je vouwgordijn schots en scheef.

Toen was op driekwart ook nog het band op, domweg door een meetfout mijnerzijds, en kon ik weer niet verder.

Nu weet u vast nog wel van eerdere naai-avonturen in dit blog dat ik een soort van haat-liefdeverhouding heb met mijn naaimachine. Of dit aan mijn onkunde ligt of aan de kwaliteit van mijn naaimachine is nog altijd niet duidelijk, maar stel je voor dat je net een halve zondagmiddag op je knieën in de woonkamer hebt gezeten om dat band af te spelden en dat wanneer je dan eindelijk begint te naaien, de naald of onderdraad voor de zoveelste keer vastloopt (ik ben er inmiddels achter dat ik het spoeltje er andersom in moet doen, en heb dit met watervaste stift genoteerd op de naaimachine, opdat ik het nooit meer vergeet!)

En dan is natuurlijk ook altijd precies op zondagmiddag het garen op, want door al die fouten jaag je dat er razendsnel doorheen.

Weer naar de fourniturenwinkel, waar ik nog maar zo kortgeleden was geweest om band te kopen.

Enfin, u begint wellicht langzamerhand te begrijpen waarom dit karwei zo lang heeft geduurd.

Goed kijken hoe het allemaal bij het origineel zat

Nadat de tunnels vastgenaaid waren kon ik de oogjes voor de draden (die het rolgordijn optrekken) vast gaan zetten. Eigenlijk hadden die meegenaaid moeten worden in de gootjes, maar omdat ze uit een oud rolgordijn kwamen zaten er al gaatjes in en was ik bang dat ze zouden uitscheuren als ik ze meenaaide, dus die er met de hand op gezet. Het komt toch aan de achterkant.

Oogjes vastnaaien met de hand

Hierna ging het plotseling snel. Latjes overzetten, stof vastzetten aan het mechaniek en draden door de oogjes halen, en toen ophangen. En kijk eens, wat een verschil. Ik ben blij en trots en heb mezelf beloofd nóóit meer zelf een vouwgordijn te maken.

Trekkoord inspannen

Latjes door de tunnels duwen

Voor

Na. Gezellig hè.

De stof is dezelfde als die van de gordijnen in de achterkamer, omdat ik ervan houd ruimtes met elkaar te verbinden door herhaling van een element, in dit geval dus de gordijnstof.