Niet van tuinieren houden, en hoe ik zonder het te merken gefotografeerd werd tijdens het snoeien van de roos

Ik kan me er niets bij voorstellen, wel een tuin hebben maar niet van tuinieren houden. Ik heb best medelijden met de mensen die nu eenmaal een tuin hebben omdat die bij het huis hoort, en om de zoveel weken vloekend en zuchtend een zaterdag vullen met de "plicht" die het tuinieren voor hen is.

Toen wij voor het eerst een huis met een tuin kregen, was ik de koning te rijk. Dat die tuin maar piepklein was kon me niet zoveel schelen, ik had een tuin! Dus sloeg ik aan het tuinieren. Waar heb je anders een tuin voor? Als enige in de straat had ik een tuin met weinig stenen en veel bloemen waarin flink, en met plezier, gewerkt werd.
Dat werd me niet in dank afgenomen. Ik heb diverse keren van buren te verstaan gekregen dat mijn tuin toch wel behoorlijk negatief afstak bij de rest van de voortuinen in de straat. De andere tuinen in de straat bestonden zonder uitzondering uit geometrische buxuspatronen en/of stenen. Mijn tuin zou "rommelig" zijn.

Het grappige is dat ik in mijn oude straat op Streetview sta. In mijn voortuin. En dit ben ik dus, precies zoals ik ben; in gedachten verzonken bezig met de roos die tegen de gevel staat.

Links de keurig met stenen bedekte tuin van de buurman, rechts mijn afkeurenswaardig rommelige tuin.

Ook in onze nieuwe straat heb ik het eerste commentaar op mijn voortuin al mogen incasseren. In één adem meldde de dame in kwestie dat verderop een vrouw woont die óók nooit wat aan haar tuin doet.
Ik wist niet of ik boos moest worden of in lachen uitbarsten.

Elders in onze straat zijn sinds kort nieuwe buren neergestreken. Ook zij lijken het niet zo op tuinieren begrepen te hebben. Het eerste dat ze deden was alles kaal maken. Bomen, gazon, haag, schuurtjes, alles weg. Daarna ging er een hoog hek om de kale vlakte heen. Met verbazing en interesse sla ik het proces, dat al enkele weken gaande is, gade.
Ik heb nog nooit een tuin van nul af opgebouwd en moet er eerlijk gezegd ook niet aan denken. Maar toch is het interessant om te zien hoe een ander dat aanpakt. Of in dit geval: laat aanpakken. Die kale vlakte en het grote aantal werklui dat er aan het werk is maakt me toch wel heel nieuwsgierig. Wat voor tuin gaat dat worden? Een strakke weinig-werk-tuin met enkel gemakkelijke planten? Of laten ze de professionals toch een paradijsje aanleggen, met overvloedige borders en bochtige paden, waar ik ook van zal genieten, elke keer dat ik uit mijn raam kijk?

Ik ben in mijn tuinen altijd blij geweest met de bomen en planten die er al stonden, de indeling waar al over nagedacht was. Het lijkt me niks om een tuin helemaal aan te moeten leggen, en al helemaal niet om dit door een professional te laten doen. Als ik op sites kijk van tuinontwerpers zie ik zelden iets dat me aanspreekt. Grote rijen van hetzelfde schijnt nu in de mode te zijn, en kaarsrechte "zichtlijnen", gecombineerd met gladde donkere natuurstenen plavuizen. Door te variëren op plantsoort (hortensia, hosta of wuivend gras) wordt onderscheid gemaakt tussen "landelijke", "stijlvolle" en "moderne" tuinen. Ik zie geen verschil...

Nee, laat mij maar lekker aanmodderen, letterlijk, in mijn tuintje. Op mijn knieën in de koudvochtige grond slingerpaadjes aanleggen, die dan misschien niet volgens het boekje zijn, maar me wel jarenlang trots op mezelf laten zijn.

Tja, ik houd nou eenmaal van cottagetuinen, en die horen een beetje rommelig te zijn. Ik zal ermee moeten leren leven dat niet iedereen mijn soort tuin kan waarderen...

De mooiste foto's van tuinjaar 2014

Nu het november is en het bloeiseizoen van 2014 echt achter ons ligt - een fijn lang tuinseizoen overigens, want een winter hebben we niet gehad en de lente begon lekker vroeg dit jaar - is de tijd aangebroken om terug te kijken.

Speciaal voor jullie heb ik de mooiste tuinfoto's van het afgelopen jaar bij elkaar gezocht, als herinnering aan een mooi, warm en vruchtbaar tuinjaar.

Maart: krokussen

April: gebroken hartje

Het tuinhuis, en de tuin van mijn dochter die er zo romantisch voor ligt (er komt nog een boom links bij het hekje, om de inkijk vanuit het buurhuis wat te verminderen)

Roos "Heritage" (David Austen)

De knalroze roos, na de regen

Misschien wel mijn allermooiste roos: "A Shropshire Lad" (David Austen)

De grote border in juni

Mijn tuinpad

De tuin in juli

Een van mijn favoriete foto's: Astrantia, Salvia en Kaasjeskruid langs het tuinpad

Mijn prachtige klimroos Desprez à Fleur Jaune. Als ik in mei niet in Parijs was geweest, waar ik zo genoten heb van de vele rozen die daar groeiden en bloeiden, had ik nooit overwogen een gele roos te kopen. Dat deze een Franse naam draagt maakt de herinnering aan de rozen in Parijs alleen maar dierbaarder. 

Pluis in de tuin, heerlijk dat de poezen zo veel ruimte hebben, ze genieten er zo van

Kleurenexplosie in de tuin van mijn dochter aan het eind van de zomer

Slaapmutsje

Flox, slangenkruid en korenbloemen, prachtige heldere kleuren bij elkaar

Flox en Rode zonnehoed

Een heerlijk tuinseizoen om op terug te kijken! 

Geknutsel, lekkernijen en plannen maken voor volgend seizoen

Omdat er momenteel niet veel in de tuin te doen is - of althans, er is meer dan genoeg te doen, maar het weer werkt niet elke dag mee - heb ik geen grote verhalen te plaatsen met tientallen prachtige foto's.

Rommelig en afstervend...

Het tuinpad

Het bankje achter in de tuin

In plaats daarvan een greep uit de dingen waar ik momenteel half en half mee bezig ben. Onvoltooide karweien en werkjes die bij uitstek geschikt zijn voor het naderende winterseizoen.

Zo ben ik afgelopen weekend weer eens met de naaimachine aan de slag gegaan. Aanvankelijk niet voor de gordijnen (dat kwam later, toen ik tot mijn stomme verbazing merkte dat het ding eens deed wat ik wilde en ik van de gelegenheid gebruikmaakte het laatste ontbrekende gordijn voor de achterkamer af te maken), maar voor een lampenkapje.
Heel modern zocht ik de instructies op internet op, en zo begon ik een oud lampenkapje, ooit bij de kringloopwinkel gekocht voor 1 euro, te vermaken tot een mooie lampenkap voor op mijn dochters nachtkastje.

Eerst het kapje tot op het frame kaalmaken

En omdat ik mijn tornmesje kwijt was, ging dat niet van een leien dakje.

Restantje lelijke oude stof zo strak mogelijk om de kap gespannen

Met krijt afgetekend

En weer losgehaald, nu had ik het juiste patroon

Uitgeknipt

Ik vind deze stof zó prachtig! Het is de stof waar ik ook mijn dochters gordijnen van heb gemaakt.

Acht keer het lapje in de juiste vorm uitgeknipt (met ± een centimeter speling rondom)

Toen de grote uitdaging: dit moest aan elkaar genaaid worden!

Natuurlijk werkte mijn naaimachine weer eens niet mee

En gebeurde er weer dit...

Maar, zei mijn moeder laatst: als het niet lukt, gewoon álle draden opnieuw inspannen, vaak helpt dat.

En warempel. Na een paar minuten zat alles keurig aan elkaar.

En kon ik het om het frame spannen.

Nu moet ik het alleen nog vastnaaien, maaar omdat het zo vroeg donker wordt momenteel moest ik daar eerder mee stoppen dan ik van plan was.

De volgende dag besloot ik, nu de naaimachine deed wat ik wilde, het laatste gordijn voor de eetkamer te maken.
Eerst de enorme lap uitgespreid in de woonkamer, om de zomen erin te kunnen spelden. Dat was althans het plan. Want ik heb katten.

Extra lief kijken natuurlijk.

Wat een heerlijk kleedje om op te slapen.

Jagen op de centimeter

En toen kwam Poedie er ook nog eens gezellig bij zitten...

Nou ja, uiteindelijk is het me wel gelukt en heb ik in een middag het gordijn + dubbele plooien weten te maken.

Niet dat ze nu al hangen, want er moet eerst nog gewit en behangen en geverfd worden. Foto's van dat project volgen t.z.t..

Verder heb ik wat van de oogst uit de tuin tot lekkers verwerkt:

Jam gemaakt van de frambozen

Appelcompote gemaakt

Ook ben ik bezig geweest om een bestemming te vinden voor de stapel steentjes die al anderhalf jaar in onze tuin ruimte staat in te nemen.

Eens uitgerekend hoeveel het er eigenlijk waren en toen bleek dat we er ruim voldoende hebben om niet alleen het terras, maar ook het pad naar de voordeur mee te bestraten.

Proefpatroon voor het terras. Dit komt om en om met de bestaande stoeptegels.

Visgraatpatroon uitgeprobeerd voor het pad aan de voorkant.

Of een dubbele visgraat, maar eerlijk gezegd vind ik de enkele visgraat mooier.

En zo vermaak ik me dan dus, wanner er niet zo veel in de tuin te doen valt!

Na de storm

In de nacht van dinsdag op woensdag trok de eerste herfststorm van dit seizoen over het land. Aan zee bracht dat storm, meer landinwaarts vooral veel regen.
Vanmorgen was de wind gaan liggen en nam ik eens een kijkje in mijn tuin.

De schade bleek mee te vallen. Alleen een cosmea die geknakt was, en mijn dochters bal die helemaal achter in de tuin lag. Omdat het weliswaar fris, maar windstil was, maakte ik een rondje door de tuin en knipte hier en daar wat weg. Het is moeilijk afkicken van zo'n lang tuinseizoen!

Herfst...

Afgelopen weekend konden we nog even goed aan de slag, omdat het toen op beide dagen maar liefst 23 graden werd, met weinig wind en veel zon.
Een prima gelegenheid om de haag te snoeien, die lelijke rij coniferen waar ik zo graag van af wil (maar alles op zijn tijd). In de twee jaar dat we hier wonen heb ik nog nooit de bovenkant bijgeknipt, omdat die haag zo onnodig hoog is.Ik zie mezelf niet zo gauw staan te wiebelen op een trapje met een elektrische snoeischaar in mijn hand.

Oude foto van de conifeerhaag (hier nog met het inmiddels door een poortje vervangen hek)

Ondertussen keek ik met enige afgunst naar het huis aan de overkant van de straat, dat onlangs verkocht is en waar de nieuwe bewoners als eerste hún (eveneens uit zijn krachten gegroeide) conifeerhaag eruit haalden lieten halen. Doe ook meteen die van ons even, wenste ik. Maar goed.
Ik dus aan de gang met de haag.

Ondertussen was mijn  man in de achterkamer bezig de wanden te schuren, omdat we daar binnen afzienbare tijd gaan behangen. Daarvan volgt t.z.t. uiteraard een verslag met foto's!

Omdat mijn man in de kamer bezig was, had ik geen beschikking over ons trapje. Ik besloot daarom eerst de lelijke zijkanten van de heg te snoeien, dan kon ik daarna de bovenkant eindelijk eens recht afscheren.

Helaas had ik buiten mijn chronisch gebrek aan energie gerekend.
Nadat ik (met vele pauzes) erin geslaagd was de zijkant van onze haag te trimmen, was de energie op, en hoewel de dag nog lang niet om was vertelde mijn lijf mij dat het genoeg was geweest voor vandaag en dat ik die bovenkant van de haag maar een andere keer moest afscheren.

Het is niet anders, ik probeer het te accepteren maar het valt me soms wel zwaar, erkennen dat ik bijna niks kan. Gelukkig kon ik mijn buurman nog blij maken met mijn vroege afhaken; hierdoor kon hij mijn heggenschaar lenen en de rest van de zonnige middag gebruiken om zijn haag te snoeien.

's Avonds, tegen zonsondergang, gingen we nog naar een meer in de buurt omdat mijn dochter graag wilde varen met haar Playmobilboot, voorzien van een echt werkend motortje. We hebben een paar mooie foto's gemaakt! (En dit is meteen een sneak preview van het blog dat zij zelf binnenkort gaat openen, met fotoverhalen van de familie Playmobil).

Kalme zee

"Het is nog een heel eind", zegt vader

We zijn er. Vader heeft de boot op de kant getrokken.

Het einde van een prachtige dag!