Waterlelies

Bij ons vorige huis hadden we een vijver in de voortuin, simpelweg omdat er in de achtertuin geen plek was. Ik kan me nu bijna niet meer voorstellen dat ik tien jaar lang mijn tuinaspiraties heb kunnen vervullen in een tuintje van tien bij vijf meter. Mijn huidige terras is al groter dan dat! 

Goed, de voortuin dus, daar hadden we een vijver gemaakt. De vissen die we erin hadden gedaan (goudvissen en goudwindes) lieten zich niet zien, ook niet als ik ze eten gaf. 

(Wie m'n oude adres opzoekt in Google Streetview ziet mij trouwens in de voortuin bezig, haha!) 

De waterlelie die we erin hadden geplant kwam nooit verder dan een heleboel blad en heeft nooit gebloeid. Kroos zat er volop; de eenden uit de vijver in de buurt vonden onze kleine vijver erg aantrekkelijk en brachten poten vol kroos met zich mee.

Hier was de vijver pas aangelegd en nog heel erg kaal.

Al met al was die eerste vijver niet zo’n daverend succes, al vond ik het wel gezellig staan als ik vanuit de keuken, tijdens het koken, laat in de middag de zon op het water zag schijnen.

Maar we hadden wel kikkerdril

In onze huidige tuin zit ook een vijver. Niet precies op de plek waar ik gekozen zou hebben, meteen naast het terras, maar nu we er een bescheiden fonteintje in hebben dat het water laat bubbelen en borrelen, wat klinkt alsof er een klein beekje door de tuin stroomt, vind ik het geen probleem meer.

Ook de vissen (die er al in zaten, koi en goudvissen, zelf hebben we er nog een vijftal goudwindes bij gezet) zijn veel leuker. Ze kennen inmiddels mijn hand als “de hand waar eten uit valt” en verzamelen zich met kussende mondjes in de opening tussen de waterleliebladen zodra ze me zien aankomen.

Een vis tussen de waterleliebladen

Ja, waterleliebladen, want vanzelfsprekend hebben we hier toch ook weer geprobeerd of een waterlelie wilde lukken.

Dat had nogal wat voeten in de aarde, want deze vijver was nou niet bepaald aantrekkelijk te noemen toen we hier kwamen wonen. Kijk en oordeel zelf:

Rechts vooraan de vijver. Met een door de vorige bewoner op maat gemaakt hekwerk eroverheen, en een woud van rietstengels waardoor nauwelijks de halve vijver zichtbaar was.

Mijn man (de vijver is zijn project, mannen vinden dit blijkbaar leuk, mijn vader is in zijn tuin ook altijd zo druk met zijn vijver) heeft eerst dat woud aan riet weggehaald. Er kwam een vijver te voorschijn die twee keer zo groot bleek. We kochten waterplanten en planten voor in de rand, en een waterlelie, want we ontdekten dat deze vijver een stuk dieper was dan onze oude. 

Leeg en twee keer zo groot

En jawel, het lukte. Deze keer gaf de waterlelie wel bloemen. En wat zeg ik, niet één bloem tegelijk, maar soms wel vijf of meer! Ik vind ’t prachtig, en wat ik ook zo leuk vind aan waterlelies is hun bescheiden manier van bloeien. Ze beginnen opgevouwen in een knop onder water en worden groter terwijl ze naar het wateroppervlak groeien. Tegen de tijd dat ze boven water uitsteken, gaan ze open. Elke avond als de zon begint te zakken sluiten ze zich, maar de volgende morgen staan ze al open wanneer ik buiten kom. Na een paar dagen sluiten ze hun blaadjes voorgoed en laten zich stilletjes weer onder water zakken. 

En als er een weg is, komt er meteen weer een nieuwe. Sinds de bloei dit voorjaar begon, hebben we bijna nog geen dag zonder gezeten.

Waterlelie

Twee waterlelies

 

Waterlelie met twee knoppen

 

Alle drie open

Spartelende vis

Vijf waterlelies en drie knoppen!

Rode zonnehoed (Echinacea purpurea)

Een van de planten die momenteel op zijn mooist bloeit is de rode zonnehoed (Echinacea purpurea). Ik houd van composietbloemen (dat begon al toen ik klein was met madeliefjes) en de zonnehoed is toch wel een van mijn favorieten. Lekker groot, mooie kleur, en er komen veel bijen op af. Ook een voordeel is dat hij bloeit nu de vroege zomerbloeiers een beetje tot hun eind beginnen te komen. 

Zo beginnen ze. Heel grappig en bijna lelijk, met stekels als kroonblaadjes.

Dit was een week of drie geleden

Kijk, hier ziet het er al een stuk beter uit.

En zo is hij dan in volle glorie.

Meteen een vlinder erop natuurlijk - Bruin zandoogje (Maniola jurtina)

Hij kleurt mooi bij de flox en de korenbloempjes

Ik heb zomaar een heleboel foto's gemaakt, ik vind 't zo'n leuke bloem. Hier zit er een bij op.

Twee bijen zelfs. Ik help de bijen graag!

Dit is toch wel het mooiste stukje van mijn border momenteel

Drietal

Moeder zonnehoed met haar vijf kinderen

Op een dag verscheen het bloemscherm van peen naast de zonnehoed. Wat passen die goed bij elkaar!

Van de andere kant, met de Agastache op de achtergrond

Nog een keer met peen, omdat 't zo mooi combineert.

Ze springen er wel uit in de border (en ja, ik ga er nog bij kopen want meer is natuurlijk beter!)

Zo'n vrolijk zomers plaatje.

Nog een drietal

En weer een bij. Er zitten momenteel erg veel bijen in de tuin.

En nog een met een bij.

 

Recept hartige cake

Eerder deze week berichtte ik over het tuinfeest, nu dan het recept van de hartige cake die bij iedereen zo goed in de smaak viel!

Benodigdheden:
* 220 gram bloem
* zakje gist
* 4 eieren
* 1 dl. olijfolie
* 4-5 eetlepels witte wijn
* 200 gr. gerookte ham in reepjes
* 75 gr. geraspte oude kaas
* 100 gr. gedroogde tomaten in olie (in kleine reepjes)
* 2 eetlepels pijnboompitten
* 1 eetlepel verse tijmblaadjes
* zout, peper
* groenten naar keuze (ik heb erin gedaan wat uit de moestuin voorhanden was; erwtjes, courgette, sperziebonen, maar er kan natuurlijk van alles in wat je maar lekker vindt)

Verwarm de oven voor op 180 graden Celsius.
Mix met de kneedhaken bloem, gist, eieren, olie en wijn tot een glad beslag.
Roer hierna de reepjes ham, gedroogde tomaatjes, tijm, pijnboompitten, kaas, groenten en peper & zout erdoor.
Bekleed een cakevorm met bakpapier en giet het beslagmengsel in de vorm.

Zet de cake 35-45 minuten in het midden van de oven.
Controleer daarna met een spies of hij van binnen ook gaar is.

De hartige cake kan zowel warm als koud geserveerd worden.
Eet smakelijk!

 

Details, en een tuinfeest!

Als je me vraagt: waar word jij nou blij van, zal ik (nadat ik boeken, thee, tuin en poezen heb genoemd) “details” zeggen. Het kleine gebaar. Met onverwachte weekendtripjes naar Londen of Parijs moet je bij mij niet aankomen, maar breng je één bloem voor mij mee, speciaal geplukt voor in dat ene mooie vaasje, dan heb je definitief mijn hart gestolen. 

Ik was een paar jaar geleden in Antwerpen, en daar kreeg ik een kopje thee aangeboden. De vrouw die het kopje voor me op tafel zette, deed dat keurig met het oortje naar rechts op het schoteltje. Ze wilde al weggaan, maar zag toen dat het oortje niet precies haaks stond – eerder twee millimeter te ver naar boven – en verschoof mijn kopje in één soepele beweging naar exact waar de drie van een uurwerk staat. Die twee millimeter, daar kun je mij nou zo ontzettend blij mee maken. Dat iemand dat überhaupt opmerkt, en het nog de inspanning waard vindt er iets aan te verbeteren, dat maakt me geweldig blij (en dat me dat incident na jaren nog steeds zo helder voor de geest staat, bewijst wel hoe erg ik zo'n gebaar waardeer!)

Eergisteren heb ik zelf een heleboel details verzorgd, en ook daar krijg ik energie van. Het was de kers op een vermoeiende taart, want zondagmiddag vierde ik mijn jaarlijkse tuinfeest. Dat hield in dat ik afgelopen zaterdag (met die hitte) de hele dag in de keuken stond en zondag tot half 2 bezig ben geweest de tuin te versieren. Daarna had ik een uur tijd om foto’s te maken, serviesgoed leuker neer te zetten, bloemetjes wat meer naar wens te schikken, toch maar dat andere setje kopjes te pakken, het tafelkleed recht te leggen enzovoorts, waardoor ik ontspannen en tevreden rond half 3 de eerste gasten kon ontvangen.

Vorige jaren was dat wel anders (deels mijn eigen schuld), en niets kan mij zo uit mijn hum brengen als mensen die al voor de deur staan als je nog maar half klaar bent met de voorbereidingen. Juist die puntjes op de i geven mij na anderhalve dag voorbereiding weer energie. En ja, het is een rotkwaal waar ik aan lijd, ik moet nu eenmaal heel zuinig en bewust met mijn energie omgaan, anders trek ik het niet. 
Zaterdagavond, na een middag bakken, stortte ik ook zonder waarschuwing vooraf in. Het ene moment was ik nog lekker bezig, en plotseling was het alsof er een knop omging: ik kon niets meer, helemaal op. Ik ben in de hangmat gaan liggen en heb anderhalf uur naar de donkerder wordende lucht liggen staren, beroerd van vermoeidheid.

Ook nu kamp ik weer met de naweeën van twee veel te drukke dagen. Gisteren lag ik als een zieke op bed, nadat ik eerst nog had geprobeerd wat aan dit blog te doen, opgesloten op mijn kantoor, luiken half dicht omdat ik geen licht kon verdragen en oordoppen op tegen geluidsinput - totdat zelfs dat niet meer ging.
Maar mijn tuinfeest afzeggen? Nee, echt niet, ondanks alles is dit voor mij het hoogtepunt van het jaar, het moment waarop al het goede in mij zich verenigt en het beste naar boven komt. Ondanks dat ik weet dat ik de dagen erna steevast met de gebakken peren zit, geniet ik met volle teugen van de voorbereidingen en het feest zelf.

Ik begon zaterdag toen het nog niet zo warm was met de gerechten die gebakken moesten worden. Vrijdag had ik de voorbereidingen voor het teabread al getroffen, zuidvruchten in kleine stukjes geknipt (ik snijd ze niet, maar knip ze, dat gaat veel sneller) en een etmaal laten intrekken in sterke thee met bruine basterdsuiker. Als daar dan vierentwintig uur later meel en eieren bij gaan weet je niet wat je ziet: een vieze bruine massa met klontjes erin, die aan precies het tegengestelde van eten doet denken. (Om precies die reden heb ik er geen foto van gemaakt...) Maar eenmaal uit de oven is het een heerlijke volle, zoete cake.

Daarna heb ik bladerdeeghapjes gemaakt, twee soorten: met salami, zure room en knoflook, en met geitenkaas en olijven. Die waren heel snel klaar, het was nauwelijks werk, een half uurtje misschien.

Geitenkaas-olijvenvulling

Drie extra gemaakt om stiekem alvast te kunnen proeven

En zo kwamen ze uit de oven!

Vervolgens heb ik hartige cake gemaakt. Na jaren quiche serveren wilde ik eens iets anders en ik had nog een fantastisch recept voor een hartige cake liggen. Mijn dochter heeft het een en ander aan rijpe groenten in de moestuin geoogst en deze hebben we in de cake verwerkt. 

Mijn dochter heeft in de moestuin geoogst wat er rijp was. Let alsjeblieft niet op de afschuwelijke vloertegels, de keuken is ons eerstvolgende grote project in dit huis.

Zij dopte voor mij de erwtjes

En zo was de cake voor hij de oven in ging.

Wat er verder nog gebakken moest worden heb ik aan man en kind overgelaten; mijn dochter kan al prima shortbread bakken en de scones en madeleines (geen muffins dit jaar, we wilden eens wat anders) laat ik graag aan mijn man over, bij hem lukken die altijd beter dan bij mij.

Maar eerst tijd voor een pauze. Buiten werd het warmer en warmer…

en warmer

en warmer

Hier dacht ik: heter wordt het niet

Maar het werd nog warmer...

…binnen was het met 26 graden nog net uit te houden. Man en kind gingen een uurtje afkoelen bij een meer in de buurt en ik ben, terwijl de hartige taart in de oven stond, even op bed gaan liggen.

Daarna ging ik verder met de koude gerechten. Om mezelf nog wat meer ontspanning te bezorgen zette ik in de woonkamer de televisie aan, die kan ik vanuit de keuken precies zien, zo kon ik met een half oog de 14^e etappe van Grenoble naar Risoul volgen terwijl ik sandwiches maakte met roomkaas, met zalm, met ham & ei en met komkommer.

Sandwichrolletjes met roomkaas, paprika, dragon en bieslook

Zo opgerold gaan ze de koelkast in, later snijd ik ze in vieren

Ondertussen won Rafal Majka met schijnbaar gemak de etappe – en ik had een voorbeeld aan deze jongeman kunnen nemen, want in tegenstelling tot vele anderen die zich kapot reden op de helling naar Risoul, had hij zijn krachten wel goed weten te verdelen. 

Vanuit de keuken kon ik de televisie zien. Ik heb hem een beetje schuin op de kast gezet.

Ook ik kwam de man met de hamer tegen terwijl ik nog “op de helling reed”. Op het moment dat na de sandwiches tot me doordrong wat er nog allemaal moest gebeuren – ik had de week eraan voorafgaand zó nadrukkelijk rust genomen, dat ik onbedoeld een heleboel dingen tot het laatste moment voor me uit geschoven bleek te hebben – knapte er iets in mij. Ik verliet de keuken en bracht de rest van de avond in de hangmat door, en nog voor het donker was lag ik in bed, waar van slapen weinig kwam omdat het de hele nacht 27 graden in de slaapkamer bleef.

De volgende dag werd ik vroeg (maar niet uitgerust) wakker, en omdat ik nog veel te doen had ben ik er maar meteen uit gegaan. Het zware werk liet ik aan mijn man (tafels verplaatsen en zo) en waar mijn dochter goed in is liet ik aan haar over, ondertussen versierde ik de tuin, zocht het servies uit, stalde de gerechten uit op mooie borden en schalen, enzovoorts. Ik had alle tijd om mooie make-up op te doen en een lekker luchtje, mijn haar op te steken en me (met enig geweld) in een jurk te persen die ik al drie jaar niet aan heb gekund. Zo fijn dat ook dat weer mogelijk was.

In de loop der jaren heb ik een flinke verzameling kleine glazen vaasjes aangelegd, die nog steeds groeiende is. Mijn dochter vult ze met de schattigste bloemetjes uit de tuin (zij heeft daar oog voor!) en ik hang ze hier en daar in de bomen of zet ze in groepjes op de tafels.

En zo is de tuin geworden toen hij helemaal versierd was.

Tafels gedekt, kussens op de stoelen en linten in de bomen en aan de parasol

Wat zag dat er fijn uit allemaal

Halverwege de voorbereidingen, het serviesgoed staat al op tafel

Een paar tuinmagazines voor wie even wat wil doorbladeren, en het fotoboek "Mein Schöner Garten" dat ik onlangs maakte over mijn eerste jaar in deze tuin.

Het was weer bijna net zo warm als zaterdag

Nog een kwartiertje voor de mensen komen, de lekkernijen staan op tafel en de menukaart hangt aan de parasol.

De menukaart

De theekaart

Teabread

Salami-knoflookhapjes

Mijn dochter versierde elke schaal met kleine bloemen

Mijn dochter en haar shortbread, mooi versierd met figuren erin

Geen high tea zonder scones natuurlijk. En de mooie bordjes.

Poedie was er ook (de andere twee poezen lieten zich niet zien)

De geitenkaas-olijvenhapjes

De hartige cake

(Bijna) alles staat klaar, laat de gasten maar komen! (De sandwiches had ik vanwege de warmte nog in de koelkast gelaten, die staan niet op de foto)

Vanwege de privacy geen foto's van het feest zelf, maar dit ziet er hopelijk toch uitnodigend genoeg uit?

Gezicht vanuit het tuinhuis, waar ik de muziekinstallatie had gezet. Geen feest zonder de juiste muziek! Ik had gekozen voor een combinatie van Franse chansons en filmmuziek.

Helaas werd zondag (en de dag ervoor) mijn voorpret een beetje gedrukt door de weersverwachtingen… zaterdags was het prachtig, stralend en heet, maar voor zondag was regen voorspeld. O, wat was ik bang dat mijn tuinfeest in het water zou vallen en we naar de huiskamer zouden moeten verkassen! De hele dag de buienradar in de gaten gehouden, maar hoewel het bewolkt werd, heel benauwd en dreigend grijs, bleef het tot kwart over zeven droog – toen gingen de hemelsluizen dan ook meteen voluit open. 
Wat een noodweer plotseling! Donder en bliksem, windvlagen en een rivier in de tuin. Omdat bijna alle gasten er toen nog waren hebben we met zijn allen alle spullen op tijd binnen gekregen. 
Wat bleef was de herinnering aan een geweldige dag, en een doornatte tuin met planten die na al die hitte dolblij waren met al dat water. Al mijn gasten en mijn twee hulpjes (man&kind) bedankt voor alles, zonder jullie was het nooit zo'n heerlijk tuinfeest geworden! 

Na afloop, een kleddernatte tuin en de stille getuigen van een heerlijk tuinfeest in het gras.